Roadtrip richting Sydney

Vandaag hebben Jeroen en ik zo goed als de hele dag in de auto doorgebracht. We hebben wel nog eerst nog een korte wandeling naar het strand gemaakt, nadat Jeroen weer een stuk heeft hardgelopen. Het zou toch zonde zijn als ik niets van de omgeving heb gezien voordat we weg gaan!
In de McDonalds hebben we vervolgens onze ochtendkoffie met toasted bananacake (ja echt, dat is hier helemaal hip!) gehaald en op internet ons verhaal en foto's geplaatst. Van half 12 tot 18.00 uur hebben we vervolgens gereden. In totaal ongeveer 450 kilometer van Yamba naar waar we nu zijn... een of ander klein plaatsje aan de kust. Niet heel veel boeiends, maar we hadden afgesproken om om 18.00 uur te stoppen, dus dat hebben we gedaan. Het rijden langs de kustplaatsjes schiet echt voor geen meter op. Om de haverklap wordt er weer aan de weg gewerkt en dan mag je maar 60 of soms zelfs nog minder. Bovendien leidt de snelweg gewoon midden door allerlei kleine dorpjes heen, waardoor je ineens maar 40 mag, omdat je in een schoolzone rijdt. Het gaat echt nergens over. Jeroen en ik missen allebei de outback, waar je uren lang niemand tegenkomt en je soms wordt verrast door een springende kangoeroe of een grazende kameel. Nu is het hartstikke druk en rij je met name langs bomen of dorpjes. Het is nog wel mooi hoor, op sommige stukken zeker, maar de outback heeft iets speciaals en de leegte mis ik wel enorm!
Tijdens het autorijden heb ik samen met Jeroen veel gesproken over mijn werk en de toekomst. Dat is wel prettig aan zulke lange uren samen in de auto. Ik moet de komende tijd wat belangrijke keuzes gaan maken en het is wel fijn om dat bij Jeroen te kunnen ventileren. Wanneer we terugkomen uit Australië, gaat hij voor 11 dagen weg (naar Brazilië voor zijn werk), dus dan moet ik het eventjes alleen doen! Maar helemaal alleen niet natuurlijk, want ik heb mijn (schoon)familie en al mijn lieve vriendinnetjes (die ik steeds ietsjes meer aan het missen ben!). Kunnen we vast een weekindeling maken bij wie ik wanneer eet wanneer Jeroen afwezig is? ;-)
Ow Inez, heb je je sleutel ondertussen gekregen? Daar zat ik vandaag aan te denken in de auto! Ik ben heel benieuwd! Ik dacht, ik type het maar even in dit verhaal, voordat ik het weer vergeet!
Het was een hele warme dag vandaag, ik denk de warmste tot nu toe! En de weersvoorspelling voor de komende week ziet er steeds beter uit. Als het goed is, hebben we de rest van de week in Sydney zon! We zijn momenteel nog aan het twijfelen of we morgen eerst nog langs de Blue Mountains rijden, of dat we direct naar Sydney doorgaan en daar een dag eerder aankomen. Ik denk dat we dit morgen beslissen als we onderweg zijn.
Het is niet echt een heel lang verhaal en aangezien het een autodag was vandaag, hebben we ook niet al teveel foto's gemaakt... hopelijk hebben jullie toch jezelf vermaakt met dit verhaal ;-)

xx

Australia Zoo & Surfing @ the Goldcoast

WOOO-HOO!!

We hebben echt 2 geweldige dagen achter de rug! De eerste, gisteren, kijk ik met gemengde gevoelens naar terug. Al jaren wilde ik een bezoekje brengen aan het door de familie Irwin opgerichte, en door Steve grootgemaakte, Australia Zoo in het plaatsje Beerwah, Queensland. Steve Irwin, zo achterlijk als veel mensen hem vonden, zo geweldig vond ik hem! Het was voor mij dan ook een pijnlijk moment toen ik hoorde dat hij in 2006 overleden was door een steek van een stingray, recht in zijn hart. Mijn droom om hem in zijn eigen dierentuin te ontmoeten viel op dat moment in duigen. Ik had graag dierenverzorgster willen worden, maar alleen als ik mijn stage of opleiding in een dierentuin in Australië kon doen, het liefst natuurlijk in Australia Zoo. Nu, na zoveel jaren, ben ik eindelijk in Australia Zoo, alleen Steve is niet meer. En daar word je overal in het park ook goed aan herinnerd. De dierentuin zelf was echt prachtig opgezet. Toen Jeroen en ik de plattegrond bekeken dachten we dat we tegen de middag wel klaar zouden zijn. Het was niet echt heel groot. Er was echter van alles te doen. Er lopen bijvoorbeeld verzorgers rond het park met dieren, zodat je ze kan knuffelen en ermee op de foto kan. Er zijn meerdere shows met veel informatie en voedersessies en je kan met een aantal dieren op bepaalde plekken op de foto. Ook kun je wandelingen met gidsen boeken en een ‘encounter’ met verschillende dieren boeken, zodat je ze echt van dichtbij mee mag maken. Van het laatste waren heel veel opties mogelijk, maar aangezien je overal extra voor moet betalen kun je je voorstellen dat hoe spannender het dier is, hoe duurder het wordt! De tijgers en cheeta’s werden het dus helaas niet (á 300 tot 500 dollar). Wat nu? Er is zoveel keuze?!?! Ik wist wel dat ik heel graag een koala vast wilde houden, want dat diertje heb ik nog de hele vakantie niet gezien. Om 10.30 was er een fotosessie met koala.. dat wilde ik sowieso doen! En de wildlife-show met verschillende dieren in het Crocoseum, wat ik ken van Animal Planet, leek ons ook leuk. Dan hadden we nog tijd voor 1 ‘encounter’ en omdat ik met name de Australische dieren wil leren kennen en Jeroen vond dat ik mocht kiezen (omdat Australia Zoo mijn droom was, lief he?), heb ik gekozen om de wombats te leren kennen. We mochten 20 minuten in het hok van de wombats en we mochten er 4 aaien en natuurlijk vragen stellen aan de verzorgers. Het was echt superleuk! Wat een leuke beestjes en ze zijn ook nog eens hartstikke intelligent en ondeugend! Dat verwacht je echt niet wanneer je ze ziet. Jeroen was ook helemaal weg van ze, dus we hebben het beiden leuk gehad. Naast al deze leuke dingen hebben we ook nog kangoeroes eten gegeven en geaaid, andere koala’s geaaid en olifanten eten gegeven. En dat allemaal naast alle andere dieren die we natuurlijk ook nog hebben gezien! We hebben echt een fantastische dag gehad en ondanks dat ik soms wel met een dubbel gevoel langs alle herdenkingsmonumenten enzo liep, had ik dit deze vakantie niet willen missen! Na Australia Zoo zijn we naar de Gold Coast gereden. Surfer’s Paradise staat bekend door, uiteraard, zijn goede surfstranden en het is ontzettend populair bij toeristen. Het wordt ook wel het Miami van Australië genoemd en het is het drukste gedeelte van de Gold Coast. Omdat we zelf niet zo van drukte houden, zijn wij doorgereden naar het zuidelijkste puntje van de Gold Coast en tevens de grens tussen 2 staten, namelijk Queensland en New South Wales. We hebben een caravan park gevonden in Coolangatta (QLD), een rustig dorpje aan de kust, wat tegen Tweed Heads (NSW) aan ligt. Bij de receptie lag de weersvoorspelling van de dag erna en het zag er veelbelovend uit! In Australia Zoo hadden we de hele dag wolken gehad, met af en toe wat miezer. Het was voor die dag heel fijn geweest, want ten eerste was het niet te heet om de hele dag rond te lopen en ten tweede houdt het publiek weg wanneer mensen denken dat het gaat regenen. Dit maakte dat het redelijk rustig in het park was en dat voor een zondag! Maar voor morgen stond er dus zon voorspeld en dat was voor ons belangrijk, omdat we nu eindelijk eens wilden gaan kijken of we ergens een surflesje konden gaan pakken. Ik was vanochtend niet echt vroeg wakker; 08.00 uur, maar dat kwam omdat ik me niet heel lekker voelde. Het was wel warm in de camper, dus de zon scheen inderdaad! Op internet hebben we vervolgens een surfschool opgezocht en een privéles geboekt voor 11.30 uur. Zo had ik nog eventjes de tijd om bij te komen. We hebben rond 10.00 uur eerst nog een heerlijk kop koffie aan het strand gedronken (ow wat heerlijk om eindelijk even in de zon aan het strand te zitten) en zijn op zoek gegaan naar onze surfcoach. Het was een hele jonge knul met blonde lange haren; echt een surfdude! Na ons omgekleed te hebben en wat instructies op het land, mochten we het water in. Jeroen stond na 2 keer al rechtop op zijn plank en heeft behoorlijk wat golven gepakt, terwijl ik nog liep te klooien en alle aandacht van de instructeur opeiste… zucht! Ik had in Nederland al eens een keertje gesurft met een teamuitje en toen is het me best goed af gegaan, dus ik had nu wel een beetje de balen dat het me niet goed lukte om rechtop te gaan staan. Gelukkig lukte het me tegen het einde van de les toch wel een paar keer goed genoeg om zelfvertrouwen te krijgen dat het me ooit wel echt gaat lukken. Haha! Jeroen heeft het helemaal naar zijn zin gehad en de coach heeft hem meerdere complimenten gegeven. We willen nu gaan kijken of we een dezer dagen nog ergens los een board kunnen huren, zodat we zelf kunnen oefenen! Na de surfles hebben we heerlijk aan het strand geluncht en zijn daarna vertrokken. Zodra we Coolangatta uit reden ging de tijd direct weer een uur verder, want in NSW doen ze weer wel aan zomertijd! Ingewikkeld die verschillende regels in Australië he? Haha. We zijn een stukje naar het zuiden gereden om aan te komen in het plaatsje Yamba, waar we ons nu bevinden. Yamba is in 2009 uitgeroepen tot de beste vakantieplaats van Australië en van wat we nu gezien hebben, kunnen we wel begrijpen waarom. Morgen meer!

Liefs!

Nieuwe camper!

Wat werden wij heerlijk uitgerust wakker in een hemels zacht bedje rond een uur of half 8. Nou, dat is echt uitzonderlijk zoals jullie onderhand wel weten! Dat is ook wel eens fijn hoor!
We hebben lekker rustig aan gedaan en met name internet bijgewerkt, zoals jullie waarschijnlijk ook wel hebben gemerkt aan alle verhalen en foto's die op de site zijn geplaatst.
We vinden het fijn om contact met het thuisfront te hebben, dus willen we daar veel tijd in steken! Om 08.30 uur had Grace een heerlijk ontbijt klaargemaakt met roerei, bacon en toast. Hmm... met name voor Jeroen kon de dag al niet meer stuk!
We hebben op internet ook alle weersvoorspellingen van de komende week bekeken en bedacht hoe we de rest van de week daar omheen konden plannen. We hebben nu wel genoeg in de regen gezeten vinden wij wel! Het plan om in Noosa te gaan surfen hebben we van de baan geschoven, want daar is het weer echt heel slecht. In plaats daarvan willen we morgen naar Australia Zoo en dan de dagen daarna schijnen wat beter te worden, dus we kunnen vast wel ergens anders ook leren surfen!
We zouden om 13.00 onze nieuwe camper krijgen, maar om 11.00 uur stond hij al voor de deur! Dat was een aangename verrassing. En de verrassing werd alleen maar beter, want toen we buiten kwamen, zagen we dat de nieuwe c amper ook echt gloedjenieuw was! Op de teller stond nog slechts 2300 kilometer! En wat zag hij er van binnen goed uit! Nieuwe bekleding, een mooi stukje zeil op de vloer en het bed zag er nog lekker zacht uit. En hij ruikt zelfs nog helemaal nieuw! Dit is wel echt even wat anders dan wat we hadden (en die was pas 1,5 jaar...)! We hebben alle spullen overgegooid en de oude camper vaarwel gezegd; de komende 5 dagen mogen we nog even genieten van wat meer luxe. Grace heeft voor ons ondertussen wat wassen gedraaid en zodra deze, na de heerlijke lunch met salade en vis, klaar waren hebben we Grace & Jim uitgebreid bedankt en gedag gezegd. Ze vonden het heel jammer dat we moesten gaan en we hebben afgesproken echt contact te houden.
Het was ons plan om in Caloundra, een klein kustplaatsje, een camping te zoeken en dan nog een uurtje ofzo te gaan shoppen. Caloundra ligt op 20 minuten rijden van de Australia Zoo, dus lekker dichtbij voor de volgende ochtend. Toen we in Caloundra aankwamen bleek helaas dat alle winkels op zaterdag om 12.00 uur al dichtgaan. Dat is jammer! Geen shoppen dus voor ons.. Dat is trouwens nog uitzonderlijk, want in echt heel veel plaatsen is er niet eens een winkel open op zaterdag, met uitzondering van de grote winkelketens, zoals Woolworths en Coles.
Aan het eind van de dag nog eventjes bij McDonalds op internet (dat is namelijk gratis!)gegaan en lekker even kunnen bijkletsen met Martijn en Els. Dat was fijn :), want we missen iedereen best wel hoor. Maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik wel minder moeite heb dan ik van te voren had gedacht. Jeroen en ik hadden het erover dat we het gevoel hebben dat we al veel langer weg zijn en dat het voelt als ‘normaal' ofzo. We zouden dit beiden echt nog veel langer vol kunnen houden, want we hebben het echt naar ons zin. Neemt niet weg dat we ook weer blij zijn als we thuis zijn, omdat we iedereen weer willen knuffelen en alle ervaringen willen delen! Maar het leven hier is zo veel relaxter en fijner en de omgeving zo adembenemend mooi, dat al het andere onbelangrijk lijkt (verplichtingen enzo). Maar goed, we hebben nog maar 9 dagen en dan zit het er voor ons alweer op, dus dan moeten we wel weer terug de realiteit in!
De camping waar we hebben geslapen in Caloundra was erg netjes, maar we zijn (met uitzondering op een plasje en een douche na) niet onze camper uit geweest. Het regende echt pijpenstelen! We hebben het samen binnen gezellig gemaakt en na het eten hebben we lekker wat afleveringen CSI gekeken. We vermaken ons wel hoor! Morgen lekker op tijd op, want om 09.00 uur gaat Australia Zoo open. Ik ben zenuwachtig!!! En natuurlijk erg benieuwd, want heel lang geleden was het mijn droom om als dierenverzorger in Australia Zoo te gaan werken (of leren) en om Steve Irwin van dichtbij mee te maken. Helaas is Steve niet meer, dat vind ik nog steeds een groot gemis, maar ik ga eindelijk zien hoe zijn levenswerk er in het echt uitziet!

WHOOO-HOO! Tot morgen!

Het Australische leven van heel dichtbij

Na de tweede nacht op Fraser Island, werden we alweer vroeg wakker. Ons ritme hier is zo anders. We worden tussen 06.00 en 06.30 uit onszelf wakker en zijn dan in de avond rond 21.00 uur erg moe. Dus we volgen onze lichamen en staan op wanneer we wakker worden en gaan naar bed zodra we moe zijn! Dit zorgt dat we al vroeg van al het moois kunnen genieten. Om 07.15 uur waren we al helemaal klaar om het eiland verder te gaan verkennen! Na een stuk door de duinen gereden te hebben (waarbij we onderweg nog een dikke spin hebben geschept...) zochten we een uitgang naar het strand. En totaal niet oplettend wat voor stuk het was, reden we de uitgang in... maar het was ontzettend dik en zacht zand en toen Jeroen wilde schakelen (wat je nooit moet doen als je door een lastig stuk moet, omdat je dan grip verliest), verloren we zoveel snelheid dat we niet meer vooruit kwamen. FIJN! We staan weer vast in het zand en omdat we ook nog een paar keer eruit probeerden te komen, hadden we onszelf een beetje ingegraven haha. We hebben eigenlijk alles fout gedaan wat je fout kon doen! Gelukkig kwamen er na 20 minuten mensen langs die hier al ervaring mee hadden en met behulp van de huurauto van 2 Duitsers en de kennis van de Australiërs, hebben ze ons eruit kunnen trekken. Echt, daar was weer onze tijd gegaan die we hadden door vroeg weg te rijden haha! Uiteindelijk zijn we om 10.00 uur, na een kop koffie en wat lekkers, aan de scenic drive begonnen. Deze rit bracht ons langs 3 meren op Fraser Island. We hebben bewust gekozen niet naar Lake McKenzie te gaan, omdat daar hordes toeristen gaan zwemmen en het andere meer was schijnbaar hetzelfde, maar dan rustiger. Het zand rond die meren was echt spierwit. Ik snap niet hoe dat kan, maar het was prachtig! De rit duurde in totaal 2,5 uur, we hebben 2 varanen gezien tijdens de rit (echt zo mooi!) en de rit bracht ons weer langs een paar spannende stukken. Naarmate de weg vorderde begon ik me steeds meer af te vragen of de auto het wel zou redden met al die obstakels...
Rond 13.00 stapten we via de onderkant van het eiland op de barge die ons binnen 10 minuten aan de overkant bracht. Weer moesten we een stuk of 20 meter dik en zacht zand trotseren en deze keer is Jeroen de barge afgescheurd, zonder stoppen of om te kijken, en keihard over het zand gereden, achter een andere auto aan. Het scheelde niks of we hadden het niet gehaald. Wat is dit voor gang van zaken? Een veerboot, zonder een redelijke weg ernaar toe... gewoon over het strand, net zo makkelijk... Gekke Australiërs!
Vanaf Fraser Island was het ongeveer 2,5 uur rijden naar Noosa Heads, waar we naartoe wilden om te gaan leren surfen, maar dit mocht natuurlijk niet baten! Noosa Heads zijn we nooit aangekomen, want na ongeveer 30 kilometer rijden over behoorlijk steile wegen door de bergen, weigerde de camper tijdens zo'n weg verder omhoog te gaan. Hij maakte overtoeren en ging steeds langzamer rijden. Gelukkig konden we een zijweg inslaan en hebben we hem stilgezet. Toen kwam de rook en de vieze geur van iets wat duidelijk verbrand was. Dit meen je niet! Ja... dat menen we dus wel!
We wilden de roadservice van Apollo bellen, maar we hadden geen bereik op ons mobieltje, dus ik ben de weg opgelopen en bij het eerste huis zat een man met grijs haar op een grasmaaimachine. Ik vroeg of ik even mocht bellen en hij verwees me door naar de achtertuin, want daar was zijn vrouw.
Zijn vrouw, een oudere dame met wit golvend haar, een zachtcremekleurige rok aan en een bril op met daaronder 2 zeer vriendelijke ogen, ving me op en in hun woning mocht ik een telefoontje plegen. Dit telefoontje werden er veel meer, omdat er tussen Apollo en de dichtstbijzijnde pechhulp ook weer gebeld moest worden, dus voor we het wisten waren we er een uur en hadden we een kop koffie en een plak cake in onze handen. Apollo vertelde ons dat ze voor vandaag niets meer kunnen regelen, behalve dat ze onze camper naar de dichtstbijzijnde camping kunnen slepen (wat in Gympie is en dat is niet echt veel). Grace, de vrouw des huizes, stelde voor om de camper op hun land te slepen en dat we dan daar bleven slapen de nacht, dan hebben we in ieder geval aanspraak. Dat zagen we wel zitten, dus zo gezegd zo gedaan! Nadat ik wel aan Apollo mijn beklag heb gedaan, omdat ik nu veel tijd kwijtraak en we al zoveel ellende hebben meegemaakt, konden ze gelukkig regelen dat we zaterdag voor 13.00 uur een nieuwe camper zouden krijgen (eerst hadden ze het over zondag!). Grace en Jim hebben ons gedurende die tijd geweldig opgevangen. Ze hebben ons voorzien in middagthee (cuppa heet dat hier) met een heerlijke kruidcake, avondeten (dat noemen ze weer tea) wat bestond uit worstjes, rijst, doperwten/worteltjes en sperzieboontjes en als toetje heerlijk vers fruit met een bolletje ijs en vlak voor het slapen gaan kregen we nog een supper (cashewnootjes en chocola)! Halverwege de avond besloten we dat we in het bed van hun gastenverblijf wilden slapen (dat hadden ze ons aangeboden). Hun huis was ingericht op gasten, dus waarom niet? Ze hebben echt een prachtige woning; allemaal gelijkvloers met een supergroot stuk grond erbij en vanaf de veranda kijk je zo het dal over met een prachtig uitzicht!
We hebben natuurlijk als tegenprestatie geprobeerd zoveel mogelijk in en om het huis te helpen. Jeroen heeft een stuk gras gemaaid (met de hand) en ik heb geholpen met opruimen waar het kon en een beetje schoonmaken.
Het was echt geweldig om deze mensen te leren kennen; een Australisch gezin (kinderen zijn allang het huis uit natuurlijk). Wanneer krijg je nou echt een kijkje in het Australische leven als je op vakantie gaat? Ja, natuurlijk balen we wel dat we weer een tegenslag hebben gekregen en dat we weer iets moeten overslaan, maar het contact met deze mensen maakt zoveel goed! We hebben nu een logeeradresje in Australië :)

Fraser Island

Voor een van de weinige keren voeg ik weer 2 dagen in 1 verhaal, omdat het alweer lang geleden is dat ik een verhaal heb kunnen plaatsen op internet en jullie dan teveel moeten inhalen. Gisterochtend zijn we rond 07.30 uur uit Emerald vertrokken met nog ongeveer 650 kilometer te gaan. We hadden bedacht dat we dan tussen half 2 en half 3 wel op bestemming zouden aankomen en om 15.30 zou de barge (veerboot) vertrekken naar Fraser.
De weg verliep echter vrij moeizaam, omdat we om de 5 kilometer tegen wegwerkzaamheden liepen en aangezien we steeds dichter bij de kust komen, wordt het ook steeds drukker met auto's op de weg. We stonden dus regelmatig stil, te wachten tot de verkeersregelaar zijn bord met ‘stop' zou omdraaien tot er ‘slow' zou staan. Dit heeft ons veel vertraging opgeleverd, maar dat was nog niet alles! Het leek wel nationale ‘oversize'-dag, want we zijn zeker 8 trucks tegengekomen met een ‘oversize'-lading, waarbij we ook nog eens een aantal keer door de politie in de berm zijn gezet. Deze trucks vervoerden huizen en (in delen) megagrote machines voor de mijnen. Dat ding was echt niet normaal groot en had 2 weghelften (oftewel de hele weg) nodig om te kunnen rijden. Tijdens onze lunchstop stond zo'n truck met lading te wachten, dus die hebben we uitgebreid op de foto gezet. Dan zie je pas echt goed hoe groot dat ding is!
Onderweg hadden we telefonisch de overtocht met de barge voor 15.30 uur geregeld, maar al gauw hebben we deze tijd verzet naar 18.45 uur (de eerstvolgende), want half 4 gingen we nooit halen!
En inderdaad, om 15.55 stapten we het ‘kantoortje' van het Kingfisher Bay Resort in waar we onze tickets moesten halen, wat net op tijd was, want om 16.00 ging het kantoortje dicht!
Het kostte ons in totaal 128 dollar voor de overtocht (heen, en daarnaast terug met een onbemande barge), 34 dollar voor de auto-vergunning voor het eiland en 21 dollar voor de vergunning voor 2 nachten kamperen op het eiland. Het is toch belachelijk duur eigenlijk... maar goed, we hebben het ervoor over! Voordat we de overtocht gingen maken hebben we eerst nog even wat boodschapjes gehaald en getankt in Hervey Bay, een stadje wat bestaat uit meerdere aan elkaar geschakelde dorpjes waar vooral veel gepensioneerden wonen. Het is een prachtige omgeving met palmbomen en uitzicht op zee. Het is heel grappig, want we hebben de hele weg nog wolken en regen gehad en in Hervey Bay scheen volop de zon en waren de wolken verdwenen!
Om 18.30 mochten we, achteruit rijdend, de barge op en om 18.40 uur vertrokken we richting Fraser Island. Het was ondertussen al donker, dus van de overtocht konden we weinig zien! Op de ferry lekker broodje gegeten en de kaart bestudeerd... waar gaan we naartoe als we op het eiland aankomen? Het was 18 kilometer rijden naar de oostkust, naar de eerste plek waar we mochten kamperen, dus die kant gingen we op. Het was echt hartstikke spannend toen we de ferry na 45 minuten weer afreden, want het was pikdonker op het hele eiland en we wisten dat er ook wildlife op het eiland rondloopt, waaronder varanen (een soort grote hagedis) en dingo's (een soort wilde hond). Gelukkig was de weg geasfalteerd, we hadden verwacht dat we over zand moesten rijden!
‘Hey, daar staan bordjes!' Eastern Beach 18,3 km à Kingfisher Bay Resort ß stond erop. Nou, richting het strand dus maar! Toen we Kingfisher Bay Resort achter ons lieten, hield ook ineens het asfalt op en stonden we voor een hele steile weg naar boven te staren. Hmm... er lagen een soort matjes op, waarschijnlijk om genoeg grip te hebben, dus dat moet wel lukken. Jeroen heeft de 4WD-modus aangezet en heeft de klim ingezet. JEMIG WAT SPANNEND IS DIT! Na de klim van ongeveer 30 meter omhoog, wat Jeroen erg goed af ging, hielden de matjes op en reden we voor we het wisten op zand. De hele weg bestond uit zand! Het was een 1-baansweg, gemaakt dus van zand, en aan de zijkanten stonden bomen, voorzover we dat konden zien tenminste, want het was nog steeds donker! We hadden echt geen idee wat we allemaal konden verwachten en hoelang we onderweg zouden zijn. Je mocht hier 30 kilometer per uur rijden, maar dat gingen wij dus echt niet doen!
Uiteindelijk hebben we wat gaten in de weg, wat boomstronken en keien moeten trotseren, maar we hebben na ongeveer een uur rijden de oostkust, en dus het strand, bereikt! Wat fijn, want mijn spieren stonden onderhand stijf van de spanning hihi.
Maar waar mogen we kamperen? De kaart was erg onduidelijk en omdat het donker was, zagen we ook geen bordjes staan. We zijn een stukje over het strand gaan rijden en zagen na een paar minuten ergens licht branden. Gelukkig maar, hierdoor werd het ons duidelijk waar we naartoe moesten. We hebben onze camper achter een duin geparkeerd en lekker ons bedje klaargemaakt. Wat een uitzicht vanaf onze plek! We kijken zo de zee op! Hoe zal dat eruit zien als we wakker worden? :)
Nou echt prachtig dus! 's Nachts zijn we nog eventjes wakker geweest door dingo-gehuil, maar verder hebben we heerlijk geslapen en zijn we uitgerust wakker geworden door het geruis van de golven en de warme zonnestralen op ons gezicht.
De dag is verder echt fantastisch geweest! Het was superwarm weer en het eiland is echt prachtig! Het rijden op het strand is een megaervaring, we hebben het beiden gedaan! En het water is superblauw en het zand wit. We hebben een wandeling gemaakt naar een uitkijkpunt en hebben echt mooie foto's kunnen maken. In het water beneden zagen we nog vanalles zwemmen, waarschijnlijk schildpadden, manta-raysen haaien, maar het is ons nog onduidelijk wat het precies waren. We zijn bij een wrak van een boot geweest, hebben megagrote spinnen gezien, door heerlijk koud water gelopen en 14 kilometer over ruig terrein gereden (dit ging mij net iets te ver, maar oke). Ook hebben we nog een dingo zien lopen, wat toch bijzonder is, omdat ze voor een groot gedeelte zijn uitgeroeid nadat dingo's mensen hebben aangevallen en ook kinderen hebben doodgebeten.
We hebben ook nog 1 keer vast gestaan in het enorm zachte zand. Toen moest een andere auto ons eruit trekken! Haha, we kwamen er toen pas achter dat de 4WD 2 soorten versnellingen heeft; eentje voor over het strand voor snelheid en eentje voor ruig terrein met keien, rotsen, kuilen, zacht zand, modder enz. Dat had die pino van Apollo ons wel even uit mogen leggen! Pfff... maar goed, het is goedgekomen! Aan het eind van de dag hebben we weer in een duin geparkeerd en lekker spaghetti gegeten. Het is jammer dat we niet op internet kunnen, ik wil zo graag de foto's met jullie delen! Deze dagen op dit eiland staan voor ons op gedeelde eerste plaats met Kings Canyon. Wat een ervaring!

Hopelijk tot morgen (want we hebben hierna alweer een hele hoop meegemaakt!)

Emerald

En dan nu een positief verhaal!
Vanuit Hughenden zijn we om 06.00 uur weggereden. We stonden geparkeerd op het terrein van een bedrijf en dat mag vast niet, dus we gingen vroeg weg voordat de werkers zouden komen. We hebben eerst dan toch echt afscheid genomen van de rest en zijn als eerste weggereden.
Via een redelijk geasfalteerde B-weg zijn we 214 kilometer naar het zuiden gereden naar Winton. Dit was een heerlijke rit, want we kwamen echt niemand tegen! Toen we daar aankwamen was het 09.00 uur; goede tijd om een garage en een dokter op te zoeken. De garage voor het dak en de dokter natuurlijk voor mijn blaasontsteking, die nu toch wel heftige vormen begon aan te nemen. Winton heeft ons echt veel goeds gebracht; een bedrijf genaamd Diamanta Engineering, die gespecialiseerd is in metaalbewerking heeft ons dak gemaakt voor 15 dollar (=12 euro). Hij heeft speciaal voor ons een gedeelte van de werkplaats opgeruimd, omdat er geen plek binnen was! Bij de dokter ging het ook al zo fijn. Eerst naar het ziekenhuis gegaan waar ik in een potje moest plassen en gegevens moest invullen. Alle verpleegkundigen die langsliepen vroegen of ik al geholpen werd en degene die ons hielp, kwam naast me zitten om eventjes te kletsen. Ik ben echt helemaal verbaasd over de aandacht die ik gekregen heb! Ter plekke hebben ze mijn urine getest en er kwam natuurlijk uit dat ik een blaasontsteking heb. Hierop hebben ze de dokter (die werkte 10 meter verderop in een eigen praktijkje) gebeld, want ze hebben geen standaard dokters in het ziekenhuis. Dat is wel grappig, de specialisten komen op bepaalde van te voren vastgestelde data voor een dag langs; sommigen slechts 1 keer in de 3 maanden! De dokter zei dat hij me nog even wilde zien, voordat er zomaar medicijnen uitgeschreven werden. Dus ik ben daar naartoe gegaan en daar werd ik ook heel snel geholpen. De dokter was oorspronkelijk Nederlands, zijn ouders komen er beiden vandaan, dus we hadden gelijk een onderwerp om over te praten. Superleuke vent, erg lang zoals een echte Nederlander :). Hij heeft me recept voor anti-biotica gegeven en ook een herhalingsrecept, mocht het tijdens de vakantie nog een keer terugkomen. Helemaal top! En het bezoekje aan ziekenhuis/dokter + medicijnen kostte me 50 dollar (35 euro)! Nou, dat is toch niks?! (krijg het wel terug hoor trouwens). Jeroen kwam me helemaal blij ophalen, nadat de auto gemaakt was en om 11.00 uur reden we weer weg uit Winton. Winton was echt een verademing, niet alleen vanwege het feit dat we daar zo geholpen zijn, maar ook omdat het eindelijk aandoet als een redelijk stadje met een aantal cafés, een echte bakkerij, een winkelstraat en meerdere blokken met woningen. Bovendien waren de mensen allemaal heel aardig!
Na 4 dagen (met name in Jeroen zijn ogen) ellende zag ik Jeroen na Winton ineens helemaal ontspannen; hij lachte weer en had volop praatjes. Gelukkig! Vanaf nu kunnen we onze weg vervolgen en ook nog eens genieten van alle moois om ons heen! Want dat was voor Jeroen een beetje moeilijk. We zijn gisteren langs prachtige velden gereden en eigenlijk elke meter die we afleggen heeft iets bijzonders. Alle Australiërs die we tegenkomen vertellen ons dat het nog nooit zo groen is geweest in deze tijd van het jaar. Dat hebben al eerder gehoord en ookal is regen minder leuk als zon, het is echt supermooi hier!
Na Winton hebben we nog 500 kilometer gereden langs grasvelden, bossen, heiden, dorpjes en we hebben weer 2 kangoeroes gespot en een paar emoes. Langzaam veranderde het landschap in steeds meer bos en toen zagen we het bordje ‘central highlands, great dividing range. We kropen een aantal keer met 7 of 8% omhoog en toen hadden we een aantal keer echt geweldig uitzicht! We merken, nu we richting de kust gaan, dat de dorpjes beter voorzien zijn, de brandstoffen goedkoper en de toiletten schoner :). En dat is voor mij goed nieuws, want ik moet nogal vaak deze dagen ;-). Het wordt ook steeds drukker op de weg, dat is wel jammer, want je ziet ook steeds meer dode dieren langs de weg. Toen de schemering intrad zagen we in de verte op de weg wat bewegen, dus wij minderen vaart en al snel zagen we dat het om een grote soort vogel gaat (het lijken loopvogels met lange poten, maar ze kunnen ook vliegen). Het was een kudde van een stuk of 6/7 en toen we dichterbij kwamen kwam de klap; ze waren net aangereden, waarschijnlijk door de jeep die we daarvoor hadden zien rijden die uit hun richting kwam. 1 vogel was platgereden, 2 probeerden spartelend van de weg af te komen en een paar anderen stonden verstomd te kijken naar hun vriendjes. Ik heb nog nooit zoiets ergs gezien!? Dit was nog erger dan die tinka die we overreden hebben, omdat die in 1 keer dood was en nu lagen er 2 halfdode verminkte vogels te vechten voor hun leven, waarvan ik weet dat ze het nooit zullen redden. Natuurlijk heb ik een traantje weggepinkt. Hoe kan iemand zo bruut door een kudde heen rijden? Kl*temensen!
Toen we ver de Central Highlands in waren naderden we de omgeving van Emerald, waar we zouden overnachten. In deze omgeving worden, tot op de dag van vandaag, regelmatig saffieren, robijnen en zirkonen gevonden. Er liggen ook plaatsjes vlakbij Emerald; Sapphire en Rubyvale, uiteraard vernoemd naar de edelstenen die ze daar vinden. Als toerist kun je ook op zoek gaan, maar daar hebben we helaas geen tijd voor. We willen zo snel mogelijk naar Fraser Island zien te komen, want we hebben al genoeg dingen overgeslagen! Morgenochtend gaan we dan ook weer op tijd weg en hopelijk komen we dan voor 15.00 uur aan in Hervey Bay, zodat we daar de ferry naar het eiland kunnen nemen.

Kus!

Weg uit Cloncurry!

De rustige nacht op de camping werd bruut verstoord toen om 06.30 een vuilniswagen over het kampeerterrein reed. Wat is dit nu weer voor gekkigheid? In eerste instantie hoopte ik, toen ik de herrie van een zware auto hoorde, dat het road trains of trucks waren die van de kant van de snelweg af kwamen. Maar afgezien van de vuilniswagen reed er verder niets… dat is geen goed teken! En inderdaad, de snelweg was nog steeds dicht. Deze dag verliep in de ochtend dan ook net als andere dagen; met zijn allen midden op de snelweg zitten wachten en staren naar de bordjes ‘road closed’. Het begint zo onderhand wel bij iedereen het irritatieniveau te raken en de sfeer wordt er daarom niet helemaal gezellig op. Rond 12 uur werd het daarboven op wel erg heet, want voor de verandering scheen vandaag de zon volop! En dat is heel leuk, maar niet als je op heet asfalt zit te wachten. Op het moment dat uit elke porie zweet kwam opzetten en ik, ondanks het smeren met de hoogste factor, mijn huid voelde branden, kon ik nog maar aan 1 ding denken; een zwembad! Ik wist dat ze er op elke camping eentje hebben, dus ik heb een camping gebeld en gevraagd of we daar mochten zwemmen. Nou, dit wilden ze niet, alleen als we zouden betalen voor een staanplaats op de camping. Belachelijk! Hij verwees ons door naar het publieke zwembad die ze hier schijnbaar hadden. Fijn! Kunnen we eventjes onze zinnen verzetten en afkoelen. Het zwembad was zo gevonden, dus gauw even omkleden en… nou, verder kwam ik niet, want de Denen waren er al naartoe gelopen en schijnbaar had de plaatselijke school het bad afgehuurd voor zwemlessen tot 15.00 uur! En dat was precies het tijdstip dat Road Tek (het bedrijf wat wegen checkt) net weer de wegen zou gaan checken! Dan willen we natuurlijk klaar zitten op de snelweg.
Ik besloot nog 1 keer een poging te wagen op de camping waar we hebben geslapen, omdat zij heel aardig leken. Het was eerst wel lastig, omdat ze nogal last hebben gehad van kampeerders die niet hadden betaald en gewoon van hun faciliteiten gebruik hadden gemaakt. Van de Deense jongens,, die dat niet hadden gedaan, maar die wel aan de overkant van het park hadden geslapen, maakte ze bijna een probleem, want die hadden vannacht ergens anders gekampeerd. Gelukkig besloot de parkmanager, die we zo onderhand heel goed kende ;-) dat we allemaal voor 2 dollar mochten zwemmen, douchen, plassen en wat we maar wilden. Nou dat is 1,70 euro ofzo! Dus dat was heel fijn! We hebben heerlijk gezwommen en toen we net klaar waren en we net waren aangekleed na het douchen, kwam de parkmanager vertellen dat één van de wegen open was! Nou, we wachten nog maar even met blij zijn, want we hadden al een paar keer eerder gehoord (1 keer waren we zelfs gebeld!) dat de weg open was en toen we daar aankwamen bleek het tegenovergestelde.
Jeroen en ik zijn direct vertrokken, want wij waren al klaar en inderdaad, de weg was open!
‘Scheuren met die handel!’ was ons motto. Het was onderhand 14.30 uur, dus we hadden niet heel veel tijd meer om te rijden. Om 19.00 uur is de zon zo goed als onder en in het donker rijden is echt gevaarlijk. Jeroen wilde dat nog wel doen, maar Fanny en Julien konden ons overtuigen om het niet te doen; zij hebben 4 kangoeroes geraakt tijdens het rijden! Omdat voor ons eigenlijk de verkeerde weg open was, moeten we nu wel 200 kilometer omrijden. Maar het maakt allemaal niet meer uit! We kunnen weg uit Cloncurry!
Rond 18.15 uur kwamen we aan in Hughenden en daar kwamen we Fanny en Julien, Manu en Geille en de Denen ook weer tegen. De schemer was ingerukt en Jeroen en ik wilden snel even eten halen en verder rijden. Maar de schemer ging vrij snel over in donker en omdat de rest hier ook bleef slapen, hebben wij dat toch ook maar gedaan. Was wel leuk weer een reünie! Helaas heb ik er verder niet veel van meegekregen. Ik kreeg na het zwemmen last van mijn blaas en toen ik na het eten ging plassen moest ik toch wel de conclusie trekken dat ik een blaasontsteking heb. Ja, het zou geen vakantie zijn als ik dat niet zou hebben… maar deze keer doet het wel veel pijn, dus ik ben gelijk na het eten op bed gaan liggen. En onze pech van de afgelopen dagen houdt nog niet op. Ons dak, die je met een systeem omhoog kan duwen, zodat je kan gaan slapen/eten/leven in de camper, is kapot. Jeroen was vergeten de klipjes vast te maken voor het wegrijden en we zijn dus met 1 kant vast gaan rijden. De andere kant is omhoog gekomen en daardoor is het nu verbogen. Met moeite krijgen we het dak nu omhoog/omlaag en hij kan ook niet meer dicht bij 1 klip. We moeten nu eerst nog op zoek naar een automonteur en hopen dat hij het kan maken voor weinig geld, voordat we echt weer op weg kunnen gaan. Het is soms wel moeilijk om positief te blijven en te blijven lachen hoor. We doen echt ons best, maar er gaat nu wel heel veel tijd verloren aan eigenlijk niets.
Onze nieuwe internationale vrienden zijn vanaf Hughenden de snelweg blijven vervolgen richting Townsville en wij zijn naar het zuiden afgebogen. We zullen ze hoogstwaarschijnlijk niet meer tegenkomen, maar we hebben wel elkaars gegevens uitgewisseld. Dat is wel het meest positieve wat deze ervaring ons heeft opgeleverd!

(excuses voor het late plaatsen, we hadden geen internet helaas!)

Highway Honeymoon

Alle hoop die we gisteren hadden om ergens die dag weg te kunnen rijden, was om 16.00 uur vervlogen, toen we een telefoontje kregen van Julius, een Duitse jongen van 20, die de laatste 3 uur had staan wachten bij de plek waar de snelwegen gesloten zijn. Hij vertelde ons dat het waterlevel was gestegen, van 60 centimeter in de middag, naar ruim een meter. Hoe is dat mogelijk, vragen we onszelf af. Het had sinds gisteren niet echt noemenswaardig geregend en we hadden zelfs al wat zonnestralen gespot! Wij hadden ons die ochtend vroeg al opgesteld bij de bordjes ‘road closed' op de snelweg zelf, omdat we met eigen ogen wilden zien hoe ernstig de situatie wel niet was. In eerste instantie hadden we hoop dat de weg open zou zijn toen we er naartoe reden, omdat het matrix-bord met de informatie uit was. Helaas kwamen we al vrij snel de borden tegen waarop toch duidelijk stond dat de wegen beiden dicht waren. We waren natuurlijk niet alleen, er stond best een rij auto's te wachten en gisteren hebben we gehoord dat er aan de andere kant zelfs 100 auto's en trucks staan te wachten. Toen we rond 11.00 uur, de eerste keer, te horen kregen dat de weg nog niet open kon, omdat er dus 60 cm water lag, zijn Jeroen en ik maar naar het BP Roadhouse gereden om koffie te halen. Daar kwamen we weer Manu en Gaelle tegen en ook de Denen kwamen aangereden. Uiteindelijk hebben we besloten om met zijn allen in diezelfde pub/hotel/restaurant/gokhal te gaan zitten, waar we eerder hadden geïnternet. De gebouwen hier hebben meerdere functies, zoals jullie ook hebben kunnen zien aan het postkantoor in Camooweal. Het is een winkel/postkantoor/internetcafé/kangoeroe-opvang ;-). Dat scheelt weer in bouwen en natuurlijk in werk! Je kan hier niet leven van alleen het beroep postbode, want na 2 straten ben je klaar... Bovendien komt de post hier maar 1 keer per week ofzo, dus dan verveel je wel na een uurtje postlopen in de week.
In het restaurant/enz hebben we met zijn 9'en elkaars bloggen op internet bekeken. De Denen, Christian, Christian en Jakob, reizen in totaal 4 maanden; 1 maand Nieuw Zeeland, 2 maanden Australië en 1 maand Maleisië. Zij zijn nu op de helft. De Fransman en zijn Zwitserse vriendin, Manu et Gaelle, reizen in totaal een jaar en zijn al in Azië geweest. En nog twee andere Fransen, Julien et Fanny (ofzoiets), reizen ook een jaar. Die mensen hebben het wel getroffen hoor! Zolang op weg... De Duitsers, Julius und Hannah, reizen ook voor langere tijd en gaan over een maand naar Nieuw Zeeland, maar van hun weet ik niet of ze een blog bijhouden. Het is heel leuk om andermans reizen te zien, omdat je op dezelfde plekken komt terwijl dat andere plaatjes oplevert en ook omdat ze juist op andere plekken zijn geweest, die wij hebben overgeslagen.
Toen Julius ons belde en we het nieuws hadden gekregen, vroeg ik de rest of ze zin hadden in een gezamenlijke barbecue die avond en iedereen reageerde erg enthousiast. Jeroen en ik (en Julius en Hannah) moesten de nacht doorbrengen op een camping, omdat onze stroom bijna leeg was, dus iedereen zou in de avond naar de camping komen en wat te eten meenemen. Jeroen en ik hadden worstjes gehaald en een soort gehakt (wat hier echt heel plakkerig is, waar ik heerlijke hamburgers van heb gemaakt) en we hadden nog maiskolfen en rijst. Het is echt een heel gezellige avond geweest en voor de verandering hadden we zelfs de hele avond zon/maan! Het was een prettige temperatuur, helaas zat het wel vol met muggen... hihi. Maar ach, zelfs de rondvliegende motjes. die af en toe vastzaten in mijn haar, konden mijn avond niet verpesten; we deden eindelijk eens wat anders dan zitten staren naar de gesloten snelweg! De Fransen hebben mij aangeraden een boek te gaan schrijven (omdat ik zulke lange verhalen schrijf, terwijl er in hun ogen eigenlijk helemaal niets gebeurt) en ik heb ook al een naam bedacht; onze Highway Honeymoon! Haha.
Christian, Christian en Jakob hadden overigens nog een andere Duitse jongen, Alex van 19, meegenomen naar de barbecue. Omdat deze jongens allemaal 19/20 zijn en ik uit Nederland kom, kwam het gesprek toch wel redelijk snel op het onderwerp drugs. Ze waren allemaal heel geïnteresseerd in hoe het in Nederland gaat (ze konden het bijna niet geloven wat ik vertelde), maar ze waren vooral ook geïnteresseerd, omdat ik natuurlijk de andere kant van drugs ken vanuit mijn werk. Na een tijdje vroeg de Duitse jongen wat voor werk ik deed en toen ik zei dat ik Social Worker ben, vroeg hij of hij even met mij kon praten. We hebben denk ik een uur apart gezeten, arme jongen is 1,5 jaar geleden zijn broer verloren aan een auto-ongeluk, en had echt behoefte om met iemand te praten. Ben dus zelfs hier een beetje aan het werk geweest! Maar dat vind ik niet erg, hoop dat ik hem een beetje verder heb kunnen helpen.
Om 23.00 uur was de avond helemaal afgelopen en iedereen ging heel opgewekt naar hun auto's terug. De Deense jongens vertelden dat ze nog nooit een barbecue hebben meegemaakt, dat doen ze blijkbaar niet in Denemarken (misschien regent het teveel ;-)). Ook hebben we ze verteld over de Pokerfeestjes die wij, met name een paar jaar terug, regelmatig hadden. Ze waren helemaal verbaasd. Misschien kunnen ze onze gewoonten overbrengen naar Denemarken :).

Als we vandaag, 13 maart, weg kunnen rijden, kunnen we alles nog zien wat we gepland hadden. Zo niet, dan moeten we dingen gaan overslaan. Dat zou wel heel jammer zijn, dus nu, meer dan ooit, hoop en duim ik dat we er vandaag door kunnen. De zon schijnt in ieder geval!

Liefs, xxx