Na de tweede nacht op Fraser Island, werden we alweer vroeg wakker. Ons ritme hier is zo anders. We worden tussen 06.00 en 06.30 uit onszelf wakker en zijn dan in de avond rond 21.00 uur erg moe. Dus we volgen onze lichamen en staan op wanneer we wakker worden en gaan naar bed zodra we moe zijn! Dit zorgt dat we al vroeg van al het moois kunnen genieten. Om 07.15 uur waren we al helemaal klaar om het eiland verder te gaan verkennen! Na een stuk door de duinen gereden te hebben (waarbij we onderweg nog een dikke spin hebben geschept...) zochten we een uitgang naar het strand. En totaal niet oplettend wat voor stuk het was, reden we de uitgang in... maar het was ontzettend dik en zacht zand en toen Jeroen wilde schakelen (wat je nooit moet doen als je door een lastig stuk moet, omdat je dan grip verliest), verloren we zoveel snelheid dat we niet meer vooruit kwamen. FIJN! We staan weer vast in het zand en omdat we ook nog een paar keer eruit probeerden te komen, hadden we onszelf een beetje ingegraven haha. We hebben eigenlijk alles fout gedaan wat je fout kon doen! Gelukkig kwamen er na 20 minuten mensen langs die hier al ervaring mee hadden en met behulp van de huurauto van 2 Duitsers en de kennis van de Australiërs, hebben ze ons eruit kunnen trekken. Echt, daar was weer onze tijd gegaan die we hadden door vroeg weg te rijden haha! Uiteindelijk zijn we om 10.00 uur, na een kop koffie en wat lekkers, aan de scenic drive begonnen. Deze rit bracht ons langs 3 meren op Fraser Island. We hebben bewust gekozen niet naar Lake McKenzie te gaan, omdat daar hordes toeristen gaan zwemmen en het andere meer was schijnbaar hetzelfde, maar dan rustiger. Het zand rond die meren was echt spierwit. Ik snap niet hoe dat kan, maar het was prachtig! De rit duurde in totaal 2,5 uur, we hebben 2 varanen gezien tijdens de rit (echt zo mooi!) en de rit bracht ons weer langs een paar spannende stukken. Naarmate de weg vorderde begon ik me steeds meer af te vragen of de auto het wel zou redden met al die obstakels...
Rond 13.00 stapten we via de onderkant van het eiland op de barge die ons binnen 10 minuten aan de overkant bracht. Weer moesten we een stuk of 20 meter dik en zacht zand trotseren en deze keer is Jeroen de barge afgescheurd, zonder stoppen of om te kijken, en keihard over het zand gereden, achter een andere auto aan. Het scheelde niks of we hadden het niet gehaald. Wat is dit voor gang van zaken? Een veerboot, zonder een redelijke weg ernaar toe... gewoon over het strand, net zo makkelijk... Gekke Australiërs!
Vanaf Fraser Island was het ongeveer 2,5 uur rijden naar Noosa Heads, waar we naartoe wilden om te gaan leren surfen, maar dit mocht natuurlijk niet baten! Noosa Heads zijn we nooit aangekomen, want na ongeveer 30 kilometer rijden over behoorlijk steile wegen door de bergen, weigerde de camper tijdens zo'n weg verder omhoog te gaan. Hij maakte overtoeren en ging steeds langzamer rijden. Gelukkig konden we een zijweg inslaan en hebben we hem stilgezet. Toen kwam de rook en de vieze geur van iets wat duidelijk verbrand was. Dit meen je niet! Ja... dat menen we dus wel!
We wilden de roadservice van Apollo bellen, maar we hadden geen bereik op ons mobieltje, dus ik ben de weg opgelopen en bij het eerste huis zat een man met grijs haar op een grasmaaimachine. Ik vroeg of ik even mocht bellen en hij verwees me door naar de achtertuin, want daar was zijn vrouw.
Zijn vrouw, een oudere dame met wit golvend haar, een zachtcremekleurige rok aan en een bril op met daaronder 2 zeer vriendelijke ogen, ving me op en in hun woning mocht ik een telefoontje plegen. Dit telefoontje werden er veel meer, omdat er tussen Apollo en de dichtstbijzijnde pechhulp ook weer gebeld moest worden, dus voor we het wisten waren we er een uur en hadden we een kop koffie en een plak cake in onze handen. Apollo vertelde ons dat ze voor vandaag niets meer kunnen regelen, behalve dat ze onze camper naar de dichtstbijzijnde camping kunnen slepen (wat in Gympie is en dat is niet echt veel). Grace, de vrouw des huizes, stelde voor om de camper op hun land te slepen en dat we dan daar bleven slapen de nacht, dan hebben we in ieder geval aanspraak. Dat zagen we wel zitten, dus zo gezegd zo gedaan! Nadat ik wel aan Apollo mijn beklag heb gedaan, omdat ik nu veel tijd kwijtraak en we al zoveel ellende hebben meegemaakt, konden ze gelukkig regelen dat we zaterdag voor 13.00 uur een nieuwe camper zouden krijgen (eerst hadden ze het over zondag!). Grace en Jim hebben ons gedurende die tijd geweldig opgevangen. Ze hebben ons voorzien in middagthee (cuppa heet dat hier) met een heerlijke kruidcake, avondeten (dat noemen ze weer tea) wat bestond uit worstjes, rijst, doperwten/worteltjes en sperzieboontjes en als toetje heerlijk vers fruit met een bolletje ijs en vlak voor het slapen gaan kregen we nog een supper (cashewnootjes en chocola)! Halverwege de avond besloten we dat we in het bed van hun gastenverblijf wilden slapen (dat hadden ze ons aangeboden). Hun huis was ingericht op gasten, dus waarom niet? Ze hebben echt een prachtige woning; allemaal gelijkvloers met een supergroot stuk grond erbij en vanaf de veranda kijk je zo het dal over met een prachtig uitzicht!
We hebben natuurlijk als tegenprestatie geprobeerd zoveel mogelijk in en om het huis te helpen. Jeroen heeft een stuk gras gemaaid (met de hand) en ik heb geholpen met opruimen waar het kon en een beetje schoonmaken.
Het was echt geweldig om deze mensen te leren kennen; een Australisch gezin (kinderen zijn allang het huis uit natuurlijk). Wanneer krijg je nou echt een kijkje in het Australische leven als je op vakantie gaat? Ja, natuurlijk balen we wel dat we weer een tegenslag hebben gekregen en dat we weer iets moeten overslaan, maar het contact met deze mensen maakt zoveel goed! We hebben nu een logeeradresje in Australië :)