De rustige nacht op de camping werd bruut verstoord toen om 06.30 een vuilniswagen over het kampeerterrein reed. Wat is dit nu weer voor gekkigheid? In eerste instantie hoopte ik, toen ik de herrie van een zware auto hoorde, dat het road trains of trucks waren die van de kant van de snelweg af kwamen. Maar afgezien van de vuilniswagen reed er verder niets… dat is geen goed teken! En inderdaad, de snelweg was nog steeds dicht. Deze dag verliep in de ochtend dan ook net als andere dagen; met zijn allen midden op de snelweg zitten wachten en staren naar de bordjes ‘road closed’. Het begint zo onderhand wel bij iedereen het irritatieniveau te raken en de sfeer wordt er daarom niet helemaal gezellig op. Rond 12 uur werd het daarboven op wel erg heet, want voor de verandering scheen vandaag de zon volop! En dat is heel leuk, maar niet als je op heet asfalt zit te wachten. Op het moment dat uit elke porie zweet kwam opzetten en ik, ondanks het smeren met de hoogste factor, mijn huid voelde branden, kon ik nog maar aan 1 ding denken; een zwembad! Ik wist dat ze er op elke camping eentje hebben, dus ik heb een camping gebeld en gevraagd of we daar mochten zwemmen. Nou, dit wilden ze niet, alleen als we zouden betalen voor een staanplaats op de camping. Belachelijk! Hij verwees ons door naar het publieke zwembad die ze hier schijnbaar hadden. Fijn! Kunnen we eventjes onze zinnen verzetten en afkoelen. Het zwembad was zo gevonden, dus gauw even omkleden en… nou, verder kwam ik niet, want de Denen waren er al naartoe gelopen en schijnbaar had de plaatselijke school het bad afgehuurd voor zwemlessen tot 15.00 uur! En dat was precies het tijdstip dat Road Tek (het bedrijf wat wegen checkt) net weer de wegen zou gaan checken! Dan willen we natuurlijk klaar zitten op de snelweg.
Ik besloot nog 1 keer een poging te wagen op de camping waar we hebben geslapen, omdat zij heel aardig leken. Het was eerst wel lastig, omdat ze nogal last hebben gehad van kampeerders die niet hadden betaald en gewoon van hun faciliteiten gebruik hadden gemaakt. Van de Deense jongens,, die dat niet hadden gedaan, maar die wel aan de overkant van het park hadden geslapen, maakte ze bijna een probleem, want die hadden vannacht ergens anders gekampeerd. Gelukkig besloot de parkmanager, die we zo onderhand heel goed kende ;-) dat we allemaal voor 2 dollar mochten zwemmen, douchen, plassen en wat we maar wilden. Nou dat is 1,70 euro ofzo! Dus dat was heel fijn! We hebben heerlijk gezwommen en toen we net klaar waren en we net waren aangekleed na het douchen, kwam de parkmanager vertellen dat één van de wegen open was! Nou, we wachten nog maar even met blij zijn, want we hadden al een paar keer eerder gehoord (1 keer waren we zelfs gebeld!) dat de weg open was en toen we daar aankwamen bleek het tegenovergestelde.
Jeroen en ik zijn direct vertrokken, want wij waren al klaar en inderdaad, de weg was open!
‘Scheuren met die handel!’ was ons motto. Het was onderhand 14.30 uur, dus we hadden niet heel veel tijd meer om te rijden. Om 19.00 uur is de zon zo goed als onder en in het donker rijden is echt gevaarlijk. Jeroen wilde dat nog wel doen, maar Fanny en Julien konden ons overtuigen om het niet te doen; zij hebben 4 kangoeroes geraakt tijdens het rijden! Omdat voor ons eigenlijk de verkeerde weg open was, moeten we nu wel 200 kilometer omrijden. Maar het maakt allemaal niet meer uit! We kunnen weg uit Cloncurry!
Rond 18.15 uur kwamen we aan in Hughenden en daar kwamen we Fanny en Julien, Manu en Geille en de Denen ook weer tegen. De schemer was ingerukt en Jeroen en ik wilden snel even eten halen en verder rijden. Maar de schemer ging vrij snel over in donker en omdat de rest hier ook bleef slapen, hebben wij dat toch ook maar gedaan. Was wel leuk weer een reünie! Helaas heb ik er verder niet veel van meegekregen. Ik kreeg na het zwemmen last van mijn blaas en toen ik na het eten ging plassen moest ik toch wel de conclusie trekken dat ik een blaasontsteking heb. Ja, het zou geen vakantie zijn als ik dat niet zou hebben… maar deze keer doet het wel veel pijn, dus ik ben gelijk na het eten op bed gaan liggen. En onze pech van de afgelopen dagen houdt nog niet op. Ons dak, die je met een systeem omhoog kan duwen, zodat je kan gaan slapen/eten/leven in de camper, is kapot. Jeroen was vergeten de klipjes vast te maken voor het wegrijden en we zijn dus met 1 kant vast gaan rijden. De andere kant is omhoog gekomen en daardoor is het nu verbogen. Met moeite krijgen we het dak nu omhoog/omlaag en hij kan ook niet meer dicht bij 1 klip. We moeten nu eerst nog op zoek naar een automonteur en hopen dat hij het kan maken voor weinig geld, voordat we echt weer op weg kunnen gaan. Het is soms wel moeilijk om positief te blijven en te blijven lachen hoor. We doen echt ons best, maar er gaat nu wel heel veel tijd verloren aan eigenlijk niets.
Onze nieuwe internationale vrienden zijn vanaf Hughenden de snelweg blijven vervolgen richting Townsville en wij zijn naar het zuiden afgebogen. We zullen ze hoogstwaarschijnlijk niet meer tegenkomen, maar we hebben wel elkaars gegevens uitgewisseld. Dat is wel het meest positieve wat deze ervaring ons heeft opgeleverd!

(excuses voor het late plaatsen, we hadden geen internet helaas!)