En dan nu een positief verhaal!
Vanuit Hughenden zijn we om 06.00 uur weggereden. We stonden geparkeerd op het terrein van een bedrijf en dat mag vast niet, dus we gingen vroeg weg voordat de werkers zouden komen. We hebben eerst dan toch echt afscheid genomen van de rest en zijn als eerste weggereden.
Via een redelijk geasfalteerde B-weg zijn we 214 kilometer naar het zuiden gereden naar Winton. Dit was een heerlijke rit, want we kwamen echt niemand tegen! Toen we daar aankwamen was het 09.00 uur; goede tijd om een garage en een dokter op te zoeken. De garage voor het dak en de dokter natuurlijk voor mijn blaasontsteking, die nu toch wel heftige vormen begon aan te nemen. Winton heeft ons echt veel goeds gebracht; een bedrijf genaamd Diamanta Engineering, die gespecialiseerd is in metaalbewerking heeft ons dak gemaakt voor 15 dollar (=12 euro). Hij heeft speciaal voor ons een gedeelte van de werkplaats opgeruimd, omdat er geen plek binnen was! Bij de dokter ging het ook al zo fijn. Eerst naar het ziekenhuis gegaan waar ik in een potje moest plassen en gegevens moest invullen. Alle verpleegkundigen die langsliepen vroegen of ik al geholpen werd en degene die ons hielp, kwam naast me zitten om eventjes te kletsen. Ik ben echt helemaal verbaasd over de aandacht die ik gekregen heb! Ter plekke hebben ze mijn urine getest en er kwam natuurlijk uit dat ik een blaasontsteking heb. Hierop hebben ze de dokter (die werkte 10 meter verderop in een eigen praktijkje) gebeld, want ze hebben geen standaard dokters in het ziekenhuis. Dat is wel grappig, de specialisten komen op bepaalde van te voren vastgestelde data voor een dag langs; sommigen slechts 1 keer in de 3 maanden! De dokter zei dat hij me nog even wilde zien, voordat er zomaar medicijnen uitgeschreven werden. Dus ik ben daar naartoe gegaan en daar werd ik ook heel snel geholpen. De dokter was oorspronkelijk Nederlands, zijn ouders komen er beiden vandaan, dus we hadden gelijk een onderwerp om over te praten. Superleuke vent, erg lang zoals een echte Nederlander :). Hij heeft me recept voor anti-biotica gegeven en ook een herhalingsrecept, mocht het tijdens de vakantie nog een keer terugkomen. Helemaal top! En het bezoekje aan ziekenhuis/dokter + medicijnen kostte me 50 dollar (35 euro)! Nou, dat is toch niks?! (krijg het wel terug hoor trouwens). Jeroen kwam me helemaal blij ophalen, nadat de auto gemaakt was en om 11.00 uur reden we weer weg uit Winton. Winton was echt een verademing, niet alleen vanwege het feit dat we daar zo geholpen zijn, maar ook omdat het eindelijk aandoet als een redelijk stadje met een aantal cafés, een echte bakkerij, een winkelstraat en meerdere blokken met woningen. Bovendien waren de mensen allemaal heel aardig!
Na 4 dagen (met name in Jeroen zijn ogen) ellende zag ik Jeroen na Winton ineens helemaal ontspannen; hij lachte weer en had volop praatjes. Gelukkig! Vanaf nu kunnen we onze weg vervolgen en ook nog eens genieten van alle moois om ons heen! Want dat was voor Jeroen een beetje moeilijk. We zijn gisteren langs prachtige velden gereden en eigenlijk elke meter die we afleggen heeft iets bijzonders. Alle Australiërs die we tegenkomen vertellen ons dat het nog nooit zo groen is geweest in deze tijd van het jaar. Dat hebben al eerder gehoord en ookal is regen minder leuk als zon, het is echt supermooi hier!
Na Winton hebben we nog 500 kilometer gereden langs grasvelden, bossen, heiden, dorpjes en we hebben weer 2 kangoeroes gespot en een paar emoes. Langzaam veranderde het landschap in steeds meer bos en toen zagen we het bordje ‘central highlands, great dividing range. We kropen een aantal keer met 7 of 8% omhoog en toen hadden we een aantal keer echt geweldig uitzicht! We merken, nu we richting de kust gaan, dat de dorpjes beter voorzien zijn, de brandstoffen goedkoper en de toiletten schoner :). En dat is voor mij goed nieuws, want ik moet nogal vaak deze dagen ;-). Het wordt ook steeds drukker op de weg, dat is wel jammer, want je ziet ook steeds meer dode dieren langs de weg. Toen de schemering intrad zagen we in de verte op de weg wat bewegen, dus wij minderen vaart en al snel zagen we dat het om een grote soort vogel gaat (het lijken loopvogels met lange poten, maar ze kunnen ook vliegen). Het was een kudde van een stuk of 6/7 en toen we dichterbij kwamen kwam de klap; ze waren net aangereden, waarschijnlijk door de jeep die we daarvoor hadden zien rijden die uit hun richting kwam. 1 vogel was platgereden, 2 probeerden spartelend van de weg af te komen en een paar anderen stonden verstomd te kijken naar hun vriendjes. Ik heb nog nooit zoiets ergs gezien!? Dit was nog erger dan die tinka die we overreden hebben, omdat die in 1 keer dood was en nu lagen er 2 halfdode verminkte vogels te vechten voor hun leven, waarvan ik weet dat ze het nooit zullen redden. Natuurlijk heb ik een traantje weggepinkt. Hoe kan iemand zo bruut door een kudde heen rijden? Kl*temensen!
Toen we ver de Central Highlands in waren naderden we de omgeving van Emerald, waar we zouden overnachten. In deze omgeving worden, tot op de dag van vandaag, regelmatig saffieren, robijnen en zirkonen gevonden. Er liggen ook plaatsjes vlakbij Emerald; Sapphire en Rubyvale, uiteraard vernoemd naar de edelstenen die ze daar vinden. Als toerist kun je ook op zoek gaan, maar daar hebben we helaas geen tijd voor. We willen zo snel mogelijk naar Fraser Island zien te komen, want we hebben al genoeg dingen overgeslagen! Morgenochtend gaan we dan ook weer op tijd weg en hopelijk komen we dan voor 15.00 uur aan in Hervey Bay, zodat we daar de ferry naar het eiland kunnen nemen.

Kus!