Alle hoop die we gisteren hadden om ergens die dag weg te kunnen rijden, was om 16.00 uur vervlogen, toen we een telefoontje kregen van Julius, een Duitse jongen van 20, die de laatste 3 uur had staan wachten bij de plek waar de snelwegen gesloten zijn. Hij vertelde ons dat het waterlevel was gestegen, van 60 centimeter in de middag, naar ruim een meter. Hoe is dat mogelijk, vragen we onszelf af. Het had sinds gisteren niet echt noemenswaardig geregend en we hadden zelfs al wat zonnestralen gespot! Wij hadden ons die ochtend vroeg al opgesteld bij de bordjes ‘road closed' op de snelweg zelf, omdat we met eigen ogen wilden zien hoe ernstig de situatie wel niet was. In eerste instantie hadden we hoop dat de weg open zou zijn toen we er naartoe reden, omdat het matrix-bord met de informatie uit was. Helaas kwamen we al vrij snel de borden tegen waarop toch duidelijk stond dat de wegen beiden dicht waren. We waren natuurlijk niet alleen, er stond best een rij auto's te wachten en gisteren hebben we gehoord dat er aan de andere kant zelfs 100 auto's en trucks staan te wachten. Toen we rond 11.00 uur, de eerste keer, te horen kregen dat de weg nog niet open kon, omdat er dus 60 cm water lag, zijn Jeroen en ik maar naar het BP Roadhouse gereden om koffie te halen. Daar kwamen we weer Manu en Gaelle tegen en ook de Denen kwamen aangereden. Uiteindelijk hebben we besloten om met zijn allen in diezelfde pub/hotel/restaurant/gokhal te gaan zitten, waar we eerder hadden geïnternet. De gebouwen hier hebben meerdere functies, zoals jullie ook hebben kunnen zien aan het postkantoor in Camooweal. Het is een winkel/postkantoor/internetcafé/kangoeroe-opvang ;-). Dat scheelt weer in bouwen en natuurlijk in werk! Je kan hier niet leven van alleen het beroep postbode, want na 2 straten ben je klaar... Bovendien komt de post hier maar 1 keer per week ofzo, dus dan verveel je wel na een uurtje postlopen in de week.
In het restaurant/enz hebben we met zijn 9'en elkaars bloggen op internet bekeken. De Denen, Christian, Christian en Jakob, reizen in totaal 4 maanden; 1 maand Nieuw Zeeland, 2 maanden Australië en 1 maand Maleisië. Zij zijn nu op de helft. De Fransman en zijn Zwitserse vriendin, Manu et Gaelle, reizen in totaal een jaar en zijn al in Azië geweest. En nog twee andere Fransen, Julien et Fanny (ofzoiets), reizen ook een jaar. Die mensen hebben het wel getroffen hoor! Zolang op weg... De Duitsers, Julius und Hannah, reizen ook voor langere tijd en gaan over een maand naar Nieuw Zeeland, maar van hun weet ik niet of ze een blog bijhouden. Het is heel leuk om andermans reizen te zien, omdat je op dezelfde plekken komt terwijl dat andere plaatjes oplevert en ook omdat ze juist op andere plekken zijn geweest, die wij hebben overgeslagen.
Toen Julius ons belde en we het nieuws hadden gekregen, vroeg ik de rest of ze zin hadden in een gezamenlijke barbecue die avond en iedereen reageerde erg enthousiast. Jeroen en ik (en Julius en Hannah) moesten de nacht doorbrengen op een camping, omdat onze stroom bijna leeg was, dus iedereen zou in de avond naar de camping komen en wat te eten meenemen. Jeroen en ik hadden worstjes gehaald en een soort gehakt (wat hier echt heel plakkerig is, waar ik heerlijke hamburgers van heb gemaakt) en we hadden nog maiskolfen en rijst. Het is echt een heel gezellige avond geweest en voor de verandering hadden we zelfs de hele avond zon/maan! Het was een prettige temperatuur, helaas zat het wel vol met muggen... hihi. Maar ach, zelfs de rondvliegende motjes. die af en toe vastzaten in mijn haar, konden mijn avond niet verpesten; we deden eindelijk eens wat anders dan zitten staren naar de gesloten snelweg! De Fransen hebben mij aangeraden een boek te gaan schrijven (omdat ik zulke lange verhalen schrijf, terwijl er in hun ogen eigenlijk helemaal niets gebeurt) en ik heb ook al een naam bedacht; onze Highway Honeymoon! Haha.
Christian, Christian en Jakob hadden overigens nog een andere Duitse jongen, Alex van 19, meegenomen naar de barbecue. Omdat deze jongens allemaal 19/20 zijn en ik uit Nederland kom, kwam het gesprek toch wel redelijk snel op het onderwerp drugs. Ze waren allemaal heel geïnteresseerd in hoe het in Nederland gaat (ze konden het bijna niet geloven wat ik vertelde), maar ze waren vooral ook geïnteresseerd, omdat ik natuurlijk de andere kant van drugs ken vanuit mijn werk. Na een tijdje vroeg de Duitse jongen wat voor werk ik deed en toen ik zei dat ik Social Worker ben, vroeg hij of hij even met mij kon praten. We hebben denk ik een uur apart gezeten, arme jongen is 1,5 jaar geleden zijn broer verloren aan een auto-ongeluk, en had echt behoefte om met iemand te praten. Ben dus zelfs hier een beetje aan het werk geweest! Maar dat vind ik niet erg, hoop dat ik hem een beetje verder heb kunnen helpen.
Om 23.00 uur was de avond helemaal afgelopen en iedereen ging heel opgewekt naar hun auto's terug. De Deense jongens vertelden dat ze nog nooit een barbecue hebben meegemaakt, dat doen ze blijkbaar niet in Denemarken (misschien regent het teveel ;-)). Ook hebben we ze verteld over de Pokerfeestjes die wij, met name een paar jaar terug, regelmatig hadden. Ze waren helemaal verbaasd. Misschien kunnen ze onze gewoonten overbrengen naar Denemarken :).

Als we vandaag, 13 maart, weg kunnen rijden, kunnen we alles nog zien wat we gepland hadden. Zo niet, dan moeten we dingen gaan overslaan. Dat zou wel heel jammer zijn, dus nu, meer dan ooit, hoop en duim ik dat we er vandaag door kunnen. De zon schijnt in ieder geval!

Liefs, xxx