Adelaide - Port Augusta

Hoiiii,

Daar zijn we weer met een verhaal uit Australië geschreven door iemand met een opgezette hand!
Ik ben namelijk gisteravond, tijdens het avontuur in Adelaide/Glenelg, gestoken, waarschijnlijk door een mug. De mensen die mij kennen weten hoe groot een muggenbult bij mij wordt (Dustin bijvoorbeeld weet overigens ook vooral wat je dan niet moet doen ;-)). Het jeukt echt als een gek...
Maar goed, ik schrijf nu niet om te klagen. Ik mag zeker niet klagen dat ik pas na 1,5 week één muggenbult heb!
Vannacht heb ik het weer erg koud gehad in de tent. Ik had de nacht ervoor al ervaring op gedaan, dus nu was ik voorbereid. Ik ben met lange broek, sokken en een fleecetrui aan gaan slapen. We hebben dan ook op het feedbackformulier aangegeven dat ze wel wat dikkere dekens mogen achterlaten! Om 08.00 uur hadden we de wekker gezet, want vandaag was het tijd om de camper op te halen! Omdat we gisteravond laat terug waren en het al donker was hadden we geen mogelijkheid gehad om onze tassen al in te pakken. Het leek wel of er een bom was ontploft in de tent toen ik vanmorgen wakker werd! Overal lagen kleren en andere spullen en dat moest allemaal nog ingepakt worden voordat we konden vertrekken. Het was de planning om 10.00 uur bij de pick-up te zijn van het verhuurbedrijf Apollo, maar dit hebben we natuurlijk niet gered. Het viel uiteindelijk wel mee; 10.30 uur waren we er! En wij niet alleen..... voor ons waren nog zo'n 4 andere stellen die wachtten om geholpen te worden en aangezien er maar 2 medewerkers waren en ze gemiddeld 45 tot 60 minuten bezig waren om aan mensen hun spullen + camper te overhandigen kunnen jullie wel uitrekenen hoe laat we daar uiteindelijk wegreden... En toen moesten we eerst nog boodschappen inslaan, zodat we zeker 2 weken vooruit kunnen! Ja, dat heb je ook niet zo gedaan. De planning om uiterlijk 13.00 uur weg te rijden richting de outback hebben we dan ook niet gehaald; het was 16.00 uur toen we Adelaide uit reden. Bedankt Apollo... voor de snelle service! NOT!
Onze Adventure Camper, een 4WD Toyota, is wel geweldig! Er zit een 3.0 motor in en dat ding zuipt dus benzine! Ow nee, diesel... hehe. De diesel hier is trouwens duurder dan de benzine! Dat komt omdat diesel hier naartoe geïmporteerd wordt, omdat de olie die hier gewonnen wordt te fijn is om diesel van te maken. We hebben hier zeeën van ruimte vergeleken met de campervan! Wel zijn we er achtergekomen dat we eea aan spullen missen helaas, toen we op de eerste camping zijn gearriveerd. De slang naar het gas waarmee we moeten koken is kapot, dus we kunnen niet koken. We missen een afwasborstel, schoonmaakdoekjes enzo, wat normaal wel altijd in een camper aanwezig is, en als laatste komen we er net achter dat we een 1-persoonsdekbed hebben gekregen in plaats van een 2-persoons. Ik moet zeggen voor het geld wat we voor de camper hebben betaald vind ik dit een belachelijk slechte service. Maar goed, het is nu eenmaal zo, dus ik lach erom, bedenk dat Jeroen en ik dicht tegen elkaar aan mogen kruipen vannacht en morgen bellen we Apollo om te klagen. Dan komt het vast wel goed! Jeroen daarentegen is minder amused en bij hem kan er momenteel geen lachje meer vanaf. Dat vind ik wel vervelend. Ik wil graag dat we beiden ontspannen zijn! En nu ben ik eens een keer relaxed en dan is hij het niet haha.
De rit van Adelaide naar Port Augusta, waar we nu zijn, is verder wel soepel verlopen! De wagen rijdt goed, Jeroen kan zich er goed in vinden gelukkig. En Jeroen heeft ook zijn weg in het verkeer goed gevonden; niet meer per ongeluk rechts rijden of de ruitenwissers aan bij het afslaan! De omgeving tot nu toe is prachtig. Hoe verder we de kilometers maken rijdend in het niets, hoe meer ik het gevoel heb dat ik thuiskom ofzo. Ik kan het niet zo goed uitleggen, het voelt gewoon heel goed die leegte en rust. Ik ben benieuwd wat we allemaal nog meer gaan zien, want de echte outback zijn we nog niets eens! Vanaf Port Augusta begint de outback pas eigenlijk. We hebben, door de tips van Gerry, een nieuw plan gemaakt voor de komende dagen. We willen wat langer in de echte outback blijven en gaan een omweg maken langs Lake Eyre. Dit meer is pas 6 keer volgelopen met water sinds de bezetting van de blanken en het is dus heel bijzonder wanneer er water in het meer ligt (wat dan meer een soort van binnenlandse zee is). Aangezien er zoveel overstromingen zijn geweest de afgelopen maanden is de kans groot dat het meer nu volstaat en dat willen we dan ook zien! Om er te komen moeten we 600 kilometer over onverharde wegen rijden, dus dat wordt een hele ervaring!
Ik hoop dat de auto heel blijft en we geen banden moeten gaan verwisselen ofzo :).

Veel liefs, ook van een chagrijnige Jeroen ;-)

xxx

Adelaide

Hellootjes!

Today was an okay day... Adelaide is een prachtige stad, daar zijn we vandaag achter gekomen. Eigenlijk vond ik Adelaide leuker dan Melbourne; sprak me op één of andere manier meer aan! Maar het heeft lang geduurd voordat we daar achter kwamen.
Nadat we vanmorgen waren opgestaan, hebben gedoucht en aangekleed, zijn we om 11.00 uur op de bus gestapt richting Harbour Town om daar over te stappen op de bus naar Glenelg (het stranddorpje). Het leek allemaal gesmeerd te gaan en Jeroen en ik waren net grapjes aan het maken over wat een ‘pech' we gisteren hadden gehad. We besloten alles op de Ozzie-manier te doen en wat meer te gaan ontspannen, tot Jeroen opschoot in de bus, vlak voordat we bij onze halte waren en geschrokken vroeg waar de cameratas (met videocamera en onze oude Sony fotocamera) was. De mensen die Jeroen goed kennen, weten wel hoe dat eruit moet hebben gezien :). Jeroen en ik sprongen uit de bus en zijn een tourist informatiebureau ingerend waar we even met het caravan park mochten bellen, omdat hij wel eens bij de receptie zou kunnen liggen, omdat we daar nog even informatie hadden opgehaald. Dit duurde en duurde en toen er eindelijk werd opgenomen was het niet de receptie, maar een of andere backoffice. Zij ging me doorverbinden met de receptie. Vervolgens werd er opgehangen, nog voordat ik de receptie aan de lijn had en ja, toen kon Jeroen natuurlijk niet meer wachten. Jeroen gaf me zijn portomonnee en is weggerend. We spraken een soort van af dat ik ook naar de camping zou komen. Toen ik uiteindelijk alsnog iemand aan de telefoon kreeg, bleek dat daar geen camera lag.. als dat maar goed komt!
Terwijl Jeroen 2 kilometer aan het rennen was, besloot ik achter Jeroen aan te gaan, dus toen ik het toeristenbureau uit liep ben ik linksaf gegaan naar het einde van het complex. Dit herkende ik echter niet, dus toen ben ik een paar honderd meter de andere kant opgelopen, bijna gestruikeld en toen ik daar op het kruispunt stond kon ik 3 wegen in... welke was het nou ook alweer? Ik was compleet gedesoriënteerd, dus ik nam het zekere voor het onzekere en ik liep terug naar het tourist office. Vlak daarvoor was een taxi-standplaats (zonder taxi's), dus ik besloot een taxi te bestellen. Dan kwam ik tenminste zeker bij de camping uit! Ik gooide 2 dollar in een automaat en kreeg een volgnummer voor een taxi. Dit was om 11.22 uur. En toen moest ik wachten... en wachten... en nog meer wachten... en er kwam maar geen taxi. Met de bus kon ik ook niet, want dan moest ik eerst weer helemaal via het vliegveld en Gleneg, omdat die brug werd verbouwd. Wat een gedoe! Om 11.45 was er nog geen taxi, maar ik durfde ook niet weg te lopen om even te bellen bij het toeristenbureau. Constant keek ik om me heen en ik hield mezelf warm in de zon, want in de schaduw was het best frisjes. En daar! Ineens zag ik Jeroen lopen! En vervolgens zag ik ook de cameratas! Ik ben hem echt om zijn nek gevlogen! Jeroen had de cameratas gewoon in de tent laten liggen... Haha!
Ondertussen was het 11.50 uur en we waren nog niet eens in Glenelg beland. We besloten in Harbour Town (een soort Batavia-stad) eerst wat te gaan ontbijten, want zelfs dat hadden we nog niet gedaan! Onderweg zijn we wel leuke zonnebrillen tegengekomen en heb ik nog een leuk vest en Converse-gympies gekocht! Het was dus niet voor niets geweest. Toen eindelijk de bus gepakt naar Glenelg waar we de tram hebben genomen naar het centrum van Adelaide.
Het centrum was heel gezellig. Superveel leuke winkels en best druk. Ook waren er straatartiesten en standjes, want deze weken is er de Adelaide-Fringe, een festival. Adelaide is namelijk de festival-hoofdstad van Australië en dat is wel te merken ook. We zijn op zoek gegaan naar de gratis fietsen die Adelaide beschikbaar stelt, maar ook deze zoektocht heeft wat voeten in de aarde gehad. Dat verhaal zal ik maar bewaren voor thuis ;). Uiteindelijk hadden we om 4 uur de fietsen in handen. Allebei een helm op, want dat is verplicht hierzo. Heel charmant! We hebben Adelaide voor een groot gedeelte met de fiets verkend. Het leuke vind ik dat om het centrum heen een fietspad loopt, 24 kilometer lang, die door alle parken van Adelaide heen gaat. Het centrum is namelijk compleet omringd door parken en dat is wel één van de dingen die mij aantrekken aan Adelaide. Het is hier zo groen! En het weer echt fantastisch! Af en toe wel frisjes, in de schaduw, maar ja, tis ook herfst he!? We mogen met 25 graden in de zon niet klagen. Om half 7 hebben we de fietsen weer teruggebracht en toen begon de zoektocht naar eten. We hadden vlak daarvoor nog een grote chocolate-chip cookie (van 10 bij 10 centimeter) gedeeld, dus hadden nog niet echt trek. Op naar Glenelg, dan haalden we onderweg iets als we 6 kilometer terug zouden lopen naar de camping langs het strand. Dit ging echter ook niet door, omdat we moesten omlopen en dit veel te lang ging duren. Toch maar de bus terug naar de camping dan... maar wat moeten we dan eten? Het was ondertussen half 8 en om 8 uur zou het restaurantdingetje op de camping dicht gaan. Dat haalden we niet. Dat is overigens ook iets wat ons is opgevallen. Australië beschikt niet over een 24-uurs economie. Om 17.00, uiterlijk 17.30 uur, is alles potdicht. En op maandag zijn er vaak niet eens restaurants open; slechts een paar uitzonderingen. Dat valt voor ons wel even tegen, maar het is goed dat we dit nu weten, dan zorgen we voortaan alles op tijd geregeld te hebben. Gelukkig was de supermarkt in Glenelg nog wel open en hier hadden ze heerlijke gebraden kippetjes! Daar hebben we er dus direct 1 van meegenomen. Ook hadden ze Griekse hapjes, kant en klaar, dat kwam goed uit. We hebben voor bij de kip wat aardappelsalade en fruitsalade meegenomen en zo waren we gelukkig in eten voorzien! Terug naar het caravanpark duurde ook lang, omdat de bus maar 1 keer per uur reed... 20.20 uur stapten we eindelijk, en voorzien van eten, in de bus.. wat een avontuur! Haha. Gelukkig zijn we allebei nog steeds vrolijk, want ondanks alle vertragingen en spanningen, is de sfeer om ons heen ontspannen en het weer goed, dus we blijven gewoon lachen :).

Op naar de outback!

Liefs,

ons

Eindelijk!

Hey lieve familie, vrienden, collega's, kennissen en iedereen die meeleest :)

Het is nu half 9 hier in Adelaide en ik zit in bed dit verhaal te typen. Jullie heb al kunnen lezen dat we op Launceston vertraging hadden. Eigenlijk zag ons vluchtschema er als volgt uit:
Launceston vertrek 06.00 uur aankomst in Melbourne 07.00 uur.
Melbourne vertrek 08.00 uur aankomst in Adelaide 09.00 uur.
Doordat de vlucht in Launceston al vertraging had, konden we de vlucht in Melbourne nooit halen. Daarom hadden ze ons al omgeboekt naar een andere vlucht, wat ik overigens wel heel netjes vond. Toen we gingen inchecken op Launceston hadden ze het omboeken al geregeld en kregen we vouchers ter waarde van 36 dollar om te besteden op het vliegveld en in het vliegtuig. Ook kunnen we de vlucht in credits terugkrijgen om nog eens gratis te vliegen (niet dat we daar ooit gebruik van gaan maken, maar toch). Uiteindelijk heeft ons vluchtschema er als volgt uitgezien:
Launceston vertrek 10.00 uur aankomst in Melbourne 11.00 uur.
Melbourne vertrek 15.15 uur aankomst in Adelaide 16.15 uur.
Eigenlijk zouden we vanuit Melbourne om 14.35 uur vertrekken, maar ook deze vlucht had vertraging! Alle overige vluchten die we hebben gezien vertrokken allemaal op tijd... In het vliegtuig naar Adelaide hebben we de hele weg naast een Australische man gezeten, Gerry genaamd. Hij heeft onze vlucht wel erg aangenaam gemaakt en dankzij hem ging de tijd heel snel. Gerry komt van origine uit de Outback en stamt zelfs af van de aboriginals (4 generaties terug)! Ik had het wel aan hem gezien, ondanks dat hij blank was. Hoe hij vertelde over de natuur en de dingen die we allemaal kunnen zien in de outback heeft ons erg enthousiast gemaakt! Elke keer als hij erover vertelde begon hij te stralen. Ik ben echt helemaal onder de indruk van deze meneer. Gerry werkt als een soort arbo-toezichthouder in de mijnen in de outback en is daarnaast officier in het leger. Het was echt superleuk om een echte local te ontmoeten en voor een uur lang hebben we alleen maar tips gekregen over van alles en nog wat! Erg handig allemaal. We hebben ook telefoonnummers uitgewisseld; we mogen hem altijd bellen als er iets is of als we nog vragen hebben. Superleuk! Wie weet komt dat nog van pas. Toen we eindelijk in Adelaide waren scheen gelukkig wel de zon en was het weer aangenaam. Gauw de bus opgezocht, want we zijn al een hele dag kwijt en we wilden natuurlijk zoveel mogelijk nog van Adelaide genieten. Toen we op de bus stonden te wachten, bleek dat aan de overkant het Flying Doctors station lag! Gauw een paar foto's geschoten. Helaas bleek ook dat we net de bus hadden gemist die we moesten hebben en dat we 15 minuten moesten wachten. Dat kon er ook nog wel bij... Vervolgens, toen eindelijk de bus kwam en we een kaartje hadden gekocht, bleek dat ze vanaf vandaag tot en met december werkzaamheden hebben aan één of andere brug in Glenelg (kustplaatsje naast Adelaide), waardoor de bus vlak voor onze halte af moest slaan en pas aan het einde van de rit daar langs zou komen! Oftewel we reden een half uur om..... het is eigenlijk te bizar voor woorden als ik dit allemaal zo bij elkaar optel haha. Maar ja, zo gaat het hier in Australië. No worries mate! Gewoon wachten, dan komt het vanzelf. Gerrie vertelde over dat je in de outback, wanneer je via B-wegen rijdt, nooit moet rekenen op een tankstation, omdat ze wel eens dicht kunnen zijn. En als je dan zonder benzine zit, kun je zo 5 dagen gaan zitten wachten tot het tankstation weer opengaat. Dat is schijnbaar heel normaal! Afijn, uiteindelijk waren we om 17.30 aan het inchecken op de camping, terwijl dat dus 10.00 uur vanmorgen had moeten zijn... Dit betekent dat we vandaag de hele dag niets hebben kunnen doen/zien van Adelaide en dat we nog maar 1 dag over hebben, want donderdagochtend gaan we onze nieuwe camper ophalen!
Het is trouwens hier een half uur eerder dan in Melbourne/Tasmanië! Dat vertelde Gerry ons, dat hadden we zelf nooit gemerkt haha!
Wat vandaag wel weer goedmaakt is de mooie en luxe camping waar we nu staan en de prachtige ruimte tent waar we in slapen. Het klinkt suf; slapen in een tent, maar de tent is ongeveer 4 bij 4 meter en er staat gewoon houten meubels in zoals een bed, een meubel met waterkoker enzo, tafel en stoelen enz. Het is eigenlijk net een soort bungalow, maar dan van doek gemaakt! We zullen er wel een fotootje van plaatsen. We hebben vanavond een pizza besteld en verder alleen even snel het strand bekeken, want het waaide in de avond nogal, waardoor het een beetje fris was. De camping ligt dus aan het strand, echt een mooie locatie! Hopelijk is ons ‘ongeluk' ;-) nu voorbij en kunnen we vanaf morgen weer volop gaan genieten van alles om ons heen en natuurlijk van elkaar!

Xxx

De van Tolletjes

(On)geluk?

De afgelopen dagen heb ik een aantal keer geschreven over geluk; we hebben prachtig weer gehad de hele week in Tasmanië en dat terwijl er hier 3 meter per jaar aan regen valt. Het is dus erg fijn voor ons dat wij de hele week amper regen hebben gevoeld (wel 1 keer hebben gezien toen we in de auto reden). Ik vond dat we hiermee echt veel geluk hadden!
Nu vind ik dat Jeroen en ik onszelf sowieso gelukkig mogen prijzen. Sinds wij elkaar hebben gevonden hebben we beiden hard gevochten om een mooi leven op te bouwen en we hebben beiden voor een groot deel bereikt waar we naar hebben gestreefd. Mag ik dan ook van geluk spreken? Of is dit een combinatie van doorzettingsvermogen en doelgerichtheid? Het zal weliswaar het laatste zijn, maar nog steeds vind ik dat Jeroen en ik geluk hebben gehad. We hadden elkaar ook niet tegen hoeven komen en dan had ons leven er heel anders uit gezien. Wil niet zeggen dat we dan geen mooi leven hadden kunnen hebben, maar voor ons gevoel kan ons leven er op dit moment niet beter uit zien. Ik vind dat ik geluk heb dat ik zo'n leven mag leiden, zoals ik dat nu doe.
Ik geloof aan de andere kant ook dat dingen niet zomaar gebeuren; er is altijd ergens een reden voor. Toeval bestaat in mijn ogen niet; iets heeft zo moeten zijn! Dan zou je toch bijna zeggen dat geluk ook niet bestaat en dat geluk je dus niet komt aanwaaien. Om geluk te ervaren, moet wat voor worden gedaan! Dit heb ik wel ervaren in de jaren van mijn leven. Ik had, na alle ellendige dingen die ik heb meegemaakt, dakloos kunnen zijn, verslaafd kunnen zijn aan drugs of alcohol of geen diploma's kunnen halen en mijn leven lang in een fabriek kunnen werken, maar dit is niet het geval. Geluk? Toeval? Nee, dat zijn keuzes die ik zelf heb gemaakt en de dingen zijn zo gelopen met een reden. Ik ben wijzer, heb meer levenservaring en kan dit goed gebruiken in mijn huidige werk als hulpverlener. Ook weet ik dat, ondanks alle ellende, dingen altijd goedkomen; zoals ik al zei; dingen gebeuren met een reden! Je kan me ook een positivo noemen, zelfs als ik af en toe wat somber kan zijn.
Maar sommige dingen heb je niet in de hand, zoals dat we de hele week mooi weer hebben gehad. Ik noem het geluk, maar ik denk ook dat we niet zomaar mooi weer hebben gehad en dat we ook voor dit ‘geluk' hebben moeten werken. Ik geloof dat we zijn beloond voor al ons harde werk van het afgelopen jaar. Maar ja, dan vraag ik me toch wel af waarom we nu voor 4 uur op het vliegveld zitten te wachten, omdat onze vlucht is vertraagd. En dat we vandaag om 15.30 uur pas in Adelaide aankomen, terwijl we er om 09.00 uur zouden moeten zijn. Is dit dan ongeluk? Misschien toch toeval? Zoals ik al zei; daar geloof ik niet in. Wellicht is het schrijven van deze blog de reden en ben ik aan het nadenken gezet over hoe fijn ons leven is en dat ik gelukkig kan zijn, omdat ik in Australië ben, ook al zitten we vast op het vliegveld. Het is misschien even niet leuk, maar ik mag toch van geluk spreken dat ik in ieder geval samen met Jeroen hier ben!

Interessant om over na te denken; binnen 2 minuten nadat ik klaar was met het schrijven van deze blog werd er omgeroepen dat de vlucht toch eerder gaat vertrekken dan gepland. Wat een geluk! Of toeval! Of toch niet? Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen; toeval bestaat niet en geluk moet je maken! :)

Bye Bye campervan!

G'day mates!

De nacht op het caravanpark was gelukkig goed; we hebben het niet koud gehad! Het was onze laatste nacht in deze campervan, want vandaag gaan we hem inleveren in Launceston! We hebben vanmorgen heerlijk rustig aan gedaan. We moesten voor het inleveren van de camper alles in orde maken; alles inpakken en schoonmaken. Eerst maar eventjes douchen, want dat kan op deze camping! De douche kostte 60 cent voor 6 minuten en zag er redelijk uit. Wat spinnenraggen bovenin, maar daar kan ik nog wel overheen komen. Ik had me helemaal uitgekleed en was klaar om te douchen, dus ik gooi de 3 muntjes van 20 cent in de automaat en draai de kraan open... koud water.... Heel koud water kwam eruit. Nog een keer proberen... nog steeds koud. Slaan op dat apparaat hielp ook niet en ik was al bloot, dus ik kon ook niet eventjes snel gaan vragen of iemand me kon helpen. Zucht... dan maar weer aankleden en om hulp vragen! Bernadette, de caretaker, was gelukkig aanwezig, dus ik heb het even aan haar gevraagd. Blijkbaar had ik eerst de warme kraan open moeten draaien.. weet ik veel! Haha. Nu had ze geregeld dat de douche al aan stond met warm water én ik kreeg mijn 60 cent terug. Dat betekende dat ik heerlijk 12 minuten lang onder de douche kon staan J. Dit zorgde er tevens voor dat, toen ik terugkwam, Jeroen de campervan al voor een groot gedeelte terug had omgebouwd en had opgeruimd! Als ie dat thuis nou ook es deed ;) hehe.
Alle spullen ingepakt en nog eventjes wat gegeten voordat we zouden vertrekken richting Launceston. We hadden al besloten dat we geen zin meer hadden om de grotten van Mole Creek te bezoeken en dat we rechtstreeks naar het hostel zouden rijden. Het was vandaag overigens weer goed weer. Vannacht had het wel geregend, maar zodra we wakker werden was de regen weg! Wat een geluk. Het lijkt wel of we alleen maar geluk hebben tot nu toe J. 23 graden met een paar wolken af en toe; dat was weer smeren vandaag!
Het hostel was gelukkig makkelijk te vinden. We verblijven in het Arthouse Hostel; http://www.arthousehostel.com.au/. En terwijl ik dit verhaal schrijf zit ik op het balkon op een relaxte bank te chillen! Het is een mooi hostel en wij hebben een 2-persoonskamer voor 65 dollar. Beter dan met meer mensen op een kamer slapen, dat zien we niet zo zitten op onze huwelijksreis ;).
Toen we in het hostel aankwamen hebben we eerst even alle bagage afgegooid en zijn we daarna doorgereden naar de drop-off locatie van onze campervan. Onderweg kwamen we een bord tegen van de Australian Flying Doctors! Zo leuk, omdat ik vroeger echt fan was van die televisieserie. Toevallig had ik het gisteren met mn mamsie op msn nog erover! Haha. Helaas heb ik geen foto kunnen maken, maar we gaan het vast nog wat vaker tegenkomen. Bij de drop-off nog even de campervan gecontroleerd.... Oeps... we zijn alle levensmiddelen vergeten eruit te halen! Snel alles in een plastic tas, want met de prijzen van hier is het zonde om alles weer opnieuw te moeten kopen wanneer we in Adelaide aankomen. De vrouw die onze campervan heeft ingenomen heeft ons afgezet bij het vliegveld. Zij was gelukkig een stuk normaler dan die vrouw in Hobart haha. Ze bleek ook nog eens van origine uit Nederland te komen, maar ze is in Australië gekomen toen ze nog heel klein was. Wel kon ze nog redelijk Nederlands spreken en ze vertelde dat ze haar kleinkinderen ook Nederlands leert. Er zitten hier echt veel Nederlanders overigens die zijn geëmigreerd. We zijn er al aardig wat tegengekomen.
Op het vliegveld hebben we de Airporter Shuttle naar het hostel genomen en zij halen ons morgenochtend om 04.40 uur weer op om ons terug naar het vliegveld te brengen. Dan vliegen we namelijk naar Adelaide toe! Het is wel weer erg vroeg, maar ach, op een of andere manier is het hier veel makkelijk om op te staan ;).
Nadat we hebben ingecheckt en we onze kamer hebben bekeken zijn we eerst nog even de stad ingedoken om te kijken of we een zonnebril, een petje en voor mij nog sneakers konden vinden. We zijn nu al een week op zoek naar die dingen, maar het is gewoon niet te vinden. Ja genoeg petjes en zonnebrillen, maar alles is hier echt te groot voor onze hoofden! We moeten echter wel snel iets gaan aanschaffen, want de outback komt nu wel heel dichtbij. Gelukkig hebben we beiden een petje gevonden die ons redelijk past en ook leuk staat. Daar zijn we in ieder geval in voorzien... Hopelijk brengt Adelaide ons de overige dingen die we nog zoeken!
Jeroen is, terwijl ik dit type, aan het hardlopen langs de rivier die door Launceston loopt. Vanaf het balkon waar ik zit heb ik hem in de verte al een paar keer heen en weer voorbij zien komen. Fanatiekeling is het toch he? Ik snap er echt helemaal niks van. Hoe kun je nou hardlopen voor de lol? Ik zou willen dat ik hier ergens een potje volleybal kon spelen, dat mis ik wel heel erg! Straks aan de ooskust hebben ze, als het goed is, veel beachvolleybal; netball noemen ze het hier. Tis erg ‘in' in Australië.
Weet je wat ze hier trouwens ook hebben? Pindakaas! Echt te lekker! Heb natuurlijk een pot gekocht J
Ow, Jeroen is klaar... hij is aan het stretchen hier beneden bij het hostel. Ik heb van vandaag geen foto's, we hebben echt geen interessante dingen gezien, behalve het hostel dan. Straks gaan Jeroen en ik voor het eerst saampies gezellig uit eten. Even een dagje niet koken! En ik heb behoorlijk trek, want het is al 19.10 uur!

Hopelijk tot morgen vanuit Adelaide!

Liefs,

Linda en Jeroen

Cradle Mountain

Hoi allemaal,

Daar zijn we weer met een verhaal uit het groene Tasmanië!
De nacht op de parkeerplaats in Cradle Mountain National Park was geen pretje helaas. Het was namelijk ijskoud en zelfs met een extra deken werd ik 's nachts wakker van de pijn in mijn benen van het verkrampen van de kou. Ik werd er eigenlijk wel chagrijnig van en toen om 09.00 uur Jeroen me wakker maakte baalde ik wel een beetje. Dit probeerde ik wel te verbergen, want ik mag eigenlijk niet klagen in zo'n prachtige omgeving! Na een ontbijtje van een paar boterhammen hebben we ons begeven naar de plek waar de shuttlebus stopt. Deze shuttlebus wordt ingezet, omdat er per dag maximaal 50 auto's het park in mogen (tot een bepaald punt). Als deze shuttlebussen er niet zouden zijn, konden wel erg weinig mensen mooie wandelingen maken, want het punt waar wij naartoe wilden lag op 3,5 uur lopen! Nu konden we dus met de shuttlebus; een goed systeem vind ik wel! In de shuttlebus gaven ze ook wat extra informatie over de omgeving. Zo werd er verteld dat de dode bomen, die we veel in de omgeving zagen, niet dood zijn gegaan door branden of iets dergelijks, maar dat ze dood gaan, omdat ze hun wortels nergens kwijt kunnen. Dit komt doordat ze groeien op rots! De bomen hier worden dus een bepaalde lengte en gaan dan dood. Het was ons inderdaad ook al opgevallen! Handig om te weten.
De wandeling die we wilden maken heet het Dove Lake Circuit en is een wandeling van 2 uur. We hadden de kilometers van gisteren nog in onze benen (en de kou van vannacht), dus veel langer zat er niet in. Toen we na 20 minuten aankwamen bij het beginpunt van de wandeling stonden er overal borden dat je je moet registreren op speciale formulieren. Dit is voor het geval mensen vermist raken enzo. Nadat we netjes onze gegevens hadden ingevuld zijn we gaan wandelen. Jeroen en ik hebben al verschillende wandelingen gemaakt in verschillende landen, waaronder de Verenigde Staten, Ierland en Zwitserland. Dit zijn toch best landen waar verschrikkelijk mooie natuur is, maar wat we vandaag hebben gezien is nog mooier! Het is gewoon onbeschrijflijk, dus jullie moeten de foto's maar bekijken wanneer ze online staan. En dan nog is het nooit zo mooi als in het echt! Cradle Mountain is de mooiste plek van Tasmanië en wat ons betreft de mooiste plek op aarde (wat wij hebben gezien tot nu toe). Toen we vertrokken was het 10.45 uur en ik had een shirtje, een trui en een jas aan en een sjaal om, zo koud was het! Echter al gauw begon de zon te schijnen en halverwege de wandeling had ik alleen nog maar het shirtje aan (en een broek natuurlijk, voordat de grapjassen onder ons gaan reageren ;)). Het was echt heerlijk weer en voor we het wisten was de lucht strakblauw! Hierdoor konden we Cradle Mountain supergoed zien en dat is best bijzonder. We hoorden verhalen van mensen die hier al 4 keer zijn geweest en de toppen nog steeds niet hebben gezien, omdat het gehuld is in mist en wolken. Wat een geluk weer! Dit heeft ook prachtige foto's opgeleverd. Het meer waar we omheen liepen was ook geweldig; een wandeling om nooit te vergeten. De ijskoude nacht was overigens hierdoor ook helemaal vergeten! :)
Na de wandeling een heerlijk eitje gebakken en de camper ingeruimd, want het was tijd om verder te reizen. We hebben besloten te gaan overnachten in de omgeving van Mole Creek National Park. Geen idee wat we daar aan zouden treffen; in de reisgidsen staat er niet zoveel over geschreven, behalve dat er mooie grotten te bezichtigen zijn. Op de gok naar een camping zoeken dus. 4 kilometer voor het dorp Mole Creek vonden we een camping en wat voor één! Het graslandschap lachte ons al toe en toen we het campingje op reden bleek het te liggen aan een beekje en is het verder omgeven door bergen, bossen en weides. Het is ook een kleine camping, waar wij juist van houden. Lekker rustig, kabbelend beekje waar wordt gevist en kampvuren zijn toegestaan. Tot onze verbazing hebben wij in deze toch wel onbewoonde omgeving nog internet ook! Mooi moment om alle reisblogs bij te werken en contact met het thuisfront te onderhouden. Ook konden we nu mooi even de was doen, na een week onderweg hebben we aardig was opgebouwd!
Jeroen en ik zijn, ondanks het vele insmeren, beiden een beetje verbrand. Er is gewoon niet tegenop te smeren hierzo! Hoe zal dat straks gaan in de outback... ? We zullen het wel zien!
Nou, morgen hopelijk een verhaal vanuit ons hostel in Launceston. Ik ga proberen nog wat fotootjes van vandaag online te zetten, beelden zeggen toch meer dan woorden!

Veel liefs,

JenL

Montezuma Falls

Wat een heerlijke nacht hebben we gehad! En wat stonden we op een geweldig caravan park! Het was vrij klein, maar daardoor juist wel charmant. Achter ons was een heuvelrug met alleen maar bos, dus dat was heerlijk wakker worden! Voor het eerst in 2 dagen konden we ook heerlijk douchen en we hebben echt de juiste camping hiervoor uitgekozen! Wat een heerlijkheid en schoon en geen beestjes! Alle doucheruimtes die ik tot nu toe had gezien hadden wel spinnenwebben enzo en jullie snappen vast dat ik daar alleen in ga staan als ik echt moet! Hihi. Nu hoefde ik niet de hele tijd om me heen te kijken of er niet een spin me van achter ging laten schrikken.
We hebben lekker rustig aan gedaan vanmorgen. We hadden geen wekker gezet en we hebben beiden heerlijk lang en in 1 ruk door geslapen. Ik heb geloof ik een nacht van 9 uur gemaakt.
Iets over tienen zijn we op pad gegaan richting Rosebery. Een hike naar de Montezuma Waterfalls stond voor vandaag op het programma. Na 3 kwartier rijden kwamen we bij de afslag naar de Montezuma Falls Walk; een 6 kilometer lange kronkelige steile weg omhoog. Tot 500 meter voor de parkeerplaats ging alles prima; het was een goed geasfalteerde weg, alleen een beetje spannend met al die bochten en de mogelijkheid van tegenliggers. Op een gegeven moment raakte het asfalt op en na 200 meter over bobbels en hobbels door uitstekende stenen en gaten in de weg begonnen we te twijfelen of we wel op de goede weg waren. In onze gidsen stond niks geschreven over dat de weg naar de wandeling voor 4WD-auto's was, dus we snapten er niets van. Jeroen is uitgestapt en te voet verder gegaan om te kijken of er om de hoek iets te zien was, wat kon duiden op of we goed zaten. Gelukkig zag hij verderop een bordje staan dat na 200 meter de parkeerplaats was. Die 200 meter konden we nog wel gokken, aangezien we toch al ver waren. De terugweg zien we dan wel weer!
Nadat we geparkeerd hadden kon een man ons vertellen dat de regen veel van de kleinere steentjes en grind heeft weggespoeld en dat het daarom zo puntig was allemaal. Een 4WD-weg is schijnbaar nog veel erger! Gelukkig maar.
We hebben wat broodjes gesmeerd, zodat we die bij de watervallen konden oppeuzelen en de rugzak ingepakt. Genoeg water natuurlijk, want de hike zou in totaal 3 uur duren (zonder pauzes).
Inspuiten met insectenspul (bedankt Jess en Sander!!), insmeren met zonnebrand (wederom bedankt Jess en Sander hihi), camera's mee en we konden vertrekken. De wandeling leidde ons door het regenwoud waarin we met name veel soorten paddenstoelen en schimmels hebben gezien. Spierwitte, oranje en zelfs knalrode paddenstoelen! Uiteraard hebben we daar fotootjes van gemaakt.
De weg waar nu de track ligt is vroeger een treinrails geweest (ze hebben hier wat met treinen denk ik). Bij de helft van de route liggen de bielzen nog open en is het spoor dus zichtbaar. Ook de brug over het water bij de waterval lag er nog, maar is niet meer toegankelijk na bijna 100 jaar. Het treinspoor is overigens in 1914 door de eerste Wereldoorlog verwoest en is sindsdien niet meer gebruikt. De waterval was prachtig. Het is de hoogste waterval van Tasmanië met 113 meter. Het was niet zo heel druk met mensen. We zijn maximaal 20 mensen tegengekomen. Iedereen praat hier tegen je; waar je vandaan komt, wat je gaat doen enz. Af en toe wel vermoeiend al die praatjes in het Engels. Die Australiërs zijn namelijk voor geen meter te verstaan. Ze slikken de helft van hun zin in! Dus ik knik vaak maar gewoon en lach een beetje.
Voor de waterval was trouwens een nieuwe brug gemaakt... eentje die ik nooit meer zal vergeten kan ik jullie vertellen! Het was namelijk zo'n hangbrug waar je niet met zijn tweeën naast elkaar op kan. Er staat ook zo'n bordje naast; niet meer dan 2 personen tegelijk op de brug. Gelukkig zag ik dat bordje naderhand pas, anders was ik er denk ik niet eens op gegaan! Maar nu heb ik dat dus wel gedaan. Knap he, van mij? Het was echt hoog... denk ik tenminste, ik weet het eigenlijk niet, want ik heb niet omlaag gekeken! ‘Recht vooruit en gaan' was mijn motto! Halverwege gauw wat foto's gemaakt van de waterval en snel doorgelopen! Haha. Probleem was alleen dat ik ook nog terug moest. Het pad liep wel door, maar de overige 14 kilometer gingen we maar even niet doen! Toen ik terug over de brug liep ging Jeroen voor de grap even springen... nou dat vond ik natuurlijk niet leuk! Wat ik toen heb gedaan, kunnen jullie alleen maar raden ;).
Het was uiteraard geen hangbrug van hout en touwen hoor, dat had ik natuurlijk nooit gedaan! De hangbrug was gemaakt van staal en hing met stalen kabels vast. Dat maakte dat ik er wel vertrouwen in had.
De track die we hebben gelopen was in totaal 9,3 kilometer, maar voelde veel langer! Ik was redelijk moe halverwege de terugweg en ja, dan moeten we nog 45 minuten ofzo! Tegen het einde van de wandeling voelden we wat regendruppels wat me wel weer wat energie gaf. Gauw doorgelopen dus, want als het hier losbarst met regen ben je binnen 2 seconden doorweekt. Jeroen en ik zijn niet echt gekleed op regen; we hebben niet eens een regenjas bij ons! Wel hebben we beiden wandelschoenen waar ik blijer mee ben dan ooit tevoren! 2 jaar geleden gekocht voor onze Amerika-reis met MelS, maar toen niet heel veel gebruikt, nu doe ik ze amper uit! Die dingen zitten echt super comfortabel.
We waren precies op tijd bij de auto en een nat pak is ons gelukkig bespaard gebleven. Hierna zijn we moe, maar voldaan naar Rosebery gereden om nog wat boodschapjes in te slaan en te tanken. Hierna was het ongeveer 50 minuten rijden naar Cradle Mountain waar we nu zijn. De camping zat vol, waardoor we nu op een parkeerplaats staan met een speciale vergunning. Die heb je hier wel nodig, want de parkranger is al een paar keer langs geweest om voertuigen te controleren. Zonder vergunning mag je hier absoluut niet staan. Dan zouden we eerst naar de grote weg terug moeten en daar langs de kant van de weg gaan staan. Vind ik dit toch wel prettiger. We hebben vanavond pasta met pesto, gehakt, paprika en salami gegeten. Was echt heel lekker na een dag met zo'n lange wandeling! Het is nu 20.50 nu ik dit type. Bij jullie is het nu zaterdagochtend 10.50 uur. De meesten zullen nu wakker worden. Echt zo jammer dat we nu geen internet hebben, anders hadden we even kunnen skypen nu jullie (bijna) allemaal vrij zijn! We zijn erg benieuwd hoe het met iedereen is. We lezen alle reacties met veel plezier en zouden graag naar iedereen persoonlijk terug reageren. Het is zo jammer dat het vaak lastig is om websites te downloaden, anders hadden we natuurlijk allang wat mailtjes gestuurd. Hopelijk is het straks in de stad wat makkelijker.

Nou Jeroen en ik gaan denk ik even een potje kaarten ofzo en dan lekker slapie doen. Morgen hopelijk een beetje op tijd op voor een mooie wandeling!

Xxxxxjes en liefs!

The Western Wilderness Railway

Today was amazing!
Omdat we plannen hadden om een rit met een stoomtrein door de jungle te maken, zijn we om 08.00 uur opgestaan. Om 11.00 uur zou de trein vertrekken vanaf het station in Queenstown en vanaf Lake St. Clair was het, volgens Google maps, ongeveer een uur rijden. Om 09.00 uur wilden we daarom vertrekken, dan waren we zeker op tijd!
Alleen 09.00 uur hebben we net niet gered... we blijken wel wat langer nodig te hebben dan een uur om volledig alles klaar te maken en dan hebben we niet eens gedoucht! De camper terugtoveren van slaapkamer naar leefruimte is meer werk dan het lijkt, omdat je ook alles constant moet opruimen. Doe je dat niet, kun je geen kant op (dan kunnen de kastjes niet meer open en we kunnen al helemaal niet meer wegrijden, want dan valt alles om!). Daarom hebben we maar besloten vanaf nu niet meer om te gaan bouwen en de boel als slaapkamer te laten. Dat scheelt weer! Het was trouwens best vreemd om in een bus te slapen. Het bed ligt redelijk, wel hard, maar de verschillende kussens en de naden daartussen voel je gelukkig niet. Ik had het alleen gigantisch kou vannacht en ik durfde niet uit bed om te gaan plassen of om een warme deken te pakken. Dat ga ik aankomende nacht wel anders doen (dan maak ik Jeroen gewoon wakker hihi).
09.15 uur reden we uiteindelijk weg (viel nog mee). De rit bracht ons over bergen en daardoor waren de wegen ontzettend kronkelig. Ook zaten er veel hobbels in de weg, waardoor we gewoon niet zo snel konden rijden. Het was nog spannend of we 11.00 uur zouden gaan halen en ik heb uiteindelijk zelfs in onze gidsen gekeken of er nog meer te doen was in de omgeving. Om 10.50 reden we Queenstown binnen en gelukkig vonden we het station vrij snel. Er stond alleen geen trein....
Gauw onze spullen gepakt en naar het station gelopen waar we aan de counter te horen kregen dat de trein om 10.00 uur was vertrokken. Blijkbaar had ik de wintertijden op internet nog gezien L.
De vrouw kon ons vertellen dat er om 15.00 uur nog een trein zou gaan; wat een geluk! In de zomer gaat hij dus 2 keer. Er waren 2 soorten wagons waar we uit konden kiezen; een tourist- en een premier carriage. Normaalgesproken zouden we nooit de dure wagon nemen waarbij alles inclusief was, maar aangezien we op huwelijksreis zijn en we voor dat soort dingen juist geld als cadeau hadden gevraagd, hebben we kaartjes gekocht voor de premier carriage!
Maar wat nu; het is 11.30 uur en pas over 3,5 uur gaat de trein... We waren in Queenstown; een lelijk dorp omgeven door over het algemeen kale bergen. Schijnbaar is dit dorp beroemd om zijn vervallen omgeving en onaardige mentaliteit van de inwoners. In de jaren 1800 - 1970 zijn hier bepaalde mijnen geweest en toen was dit dorp rijk. Helaas hebben ze door de mijnen en alle giftige stoffen de omgeving verwoest en dat is dus te zien. Het duurt nog 400 jaar voordat de omgeving is hersteld. En daar zitten wij nu 3,5 uur lang...
Eerst hebben we bedacht waar we de avond wilden slapen. We hadden een powered site nodig om alles op te laden, dus hebben een paar campings afgebeld. Het blijkt best tegen te vallen om een camping te vinden waar de powered sites nog niet vol zitten! Gelukkig had Treasure Island Caravan Park in Zeehan nog een plaatsje. Geregeld dus! Hierna nog wat kleine boodschapjes gedaan en toen eerst even een tosti gebakken op de parkeerplaats naast het station. In de bibliotheek konden we internetten, dus wij er naartoe.. was hij dicht tussen 13.00 en 15.00 uur! Lekker handig... nou dan maar met onze laptop door het centrum om te kijken of we gratis internet konden vinden en weliswaar lukte dat nog ook! Hoe toevallig was het dat er op die plek ook een bar was waar we konden gaan zitten en wat konden gaan drinken, terwijl we ons verhaal van gisteren online konden zetten! Helaas was alles wel heel traag en duurde het lang voordat we wat foto's konden downloaden, maar ja, zo zijn we wel de tijd goed doorgekomen.
En toen was het tijd om naar het station te gaan en te bekijken wat we hadden geboekt... De stoomtrein was geweldig! Er hingen 2 wagons achter en de achterste was van ons. We werden opgewacht door een hostess, Jeroen noemt haar onze butler, die ons vertelde dat we de wagon met zijn tweeën hadden! Hoe gaaf is dat!?
De wagon zag er gelikt uit; mooie houten afwerking en Italiaans leren banken. Voorin zat de bar, vanwaar de butler ons alle drankjes en hapjes zou brengen en achterin was een balkon waar we op mochten staan wanneer we maar zouden willen.
De rit was supergeweldig mooi, prachtig, indrukwekkend, leuk, relaxed, schitterend, magisch en ga zo maar door! We reden door diepe jungle en het heeft ons geen minuut verveeld. Onderweg zijn we op een paar kleine stationnetjes gestopt. De eerste om goud te zoeken. We kregen een demonstratie hoe goud gezocht werd en uit de 50 zakjes die ze daarvoor gebruiken voor toeristen, vinden ze er bij 2 of 3 goud. Ik denk dat dit een geluksdag voor ons was, want deze keer zat er goud in het zakje! Ook begon vanaf dat moment de zon te schijnen en hebben we de hele dag prachtig en warm weer gehad. En dat terwijl het hier 300 dagen per jaar regent! Wat een geluk J
De andere stops waren voor wat te drinken, een wandeling door de jungle en honing proeven. Halverwege wisselden we van een stoomtrein naar een diesel (die een stuk lelijker was). We zijn op onze wenken bediend in de trein; alle producten die we kregen aangeboden waren van Tasmaanse afkomst. Champagne, chicken and camembert pies, brownies, apples (en aangezien ik toch een koortslip had, heb ik gewoon ook genomen, wat was het heerlijk om na jaren weer de smaak van appel te proeven! ;-)), sandwiches (ham/cheese and smoked salmon) en tegen het einde kregen we een kaasplankje met heerlijke wijn. We zaten echt propvol aan het eind van de rit en hoefden daarom ook geen avondeten meer. We hebben zitten genieten met zijn tweeën joh! Jeroen en ik hebben echt volop foto's gemaakt en gefilmd en we hebben een mooi boek erbij gekregen over de bouw van het treinspoor, wat natuurlijk niet zonder bloedvergieten is vergaan. Ook nog leuk om te vermelden is dat we onderweg een Huon-boom hebben gezien (en aangeraakt). Dat is heel bijzonder, want de Huon-Pine tree is het op 1 na oudste levende wezen ter wereld! En ze groeien alleen op Tasmanië. De bomen kunnen wel 10.000 jaar oud worden, echt niet voor te stellen gewoon!
Om 18.30 uur kwamen we aan in Strahan (uitspreken als strawn), de enige kustplaats aan de westkust van Tasmanië, en we hebben alleen maar op een steiger liggen kijken naar het water. We waren beiden helemaal gesloopt van alle indrukken die we hebben opgedaan! Om 19.45 uur zijn we met de bus teruggebracht naar Queenstown en zijn we gauw in onze campervan gestapt en in ongeveer 45 minuten door het donker naar Zeehan gereden. We moesten rustig rijden, want 's nachts barst het van de wildlife. En inderdaad, er is 1 keer een wallaby over de weg voor onze auto langs gesprongen. Gelukkig hebben we niets aangereden. Dat gaan we niet vaker doen als het niet hoeft! Om 21.30 uur kwamen we op de camping aan, snel alles aangekoppeld en ons bedje in. Geen idee wat we aantreffen als we wakker worden, want het is echt pikdonker hier!

Welterusten!

xxx