Today was amazing!
Omdat we plannen hadden om een rit met een stoomtrein door de jungle te maken, zijn we om 08.00 uur opgestaan. Om 11.00 uur zou de trein vertrekken vanaf het station in Queenstown en vanaf Lake St. Clair was het, volgens Google maps, ongeveer een uur rijden. Om 09.00 uur wilden we daarom vertrekken, dan waren we zeker op tijd!
Alleen 09.00 uur hebben we net niet gered... we blijken wel wat langer nodig te hebben dan een uur om volledig alles klaar te maken en dan hebben we niet eens gedoucht! De camper terugtoveren van slaapkamer naar leefruimte is meer werk dan het lijkt, omdat je ook alles constant moet opruimen. Doe je dat niet, kun je geen kant op (dan kunnen de kastjes niet meer open en we kunnen al helemaal niet meer wegrijden, want dan valt alles om!). Daarom hebben we maar besloten vanaf nu niet meer om te gaan bouwen en de boel als slaapkamer te laten. Dat scheelt weer! Het was trouwens best vreemd om in een bus te slapen. Het bed ligt redelijk, wel hard, maar de verschillende kussens en de naden daartussen voel je gelukkig niet. Ik had het alleen gigantisch kou vannacht en ik durfde niet uit bed om te gaan plassen of om een warme deken te pakken. Dat ga ik aankomende nacht wel anders doen (dan maak ik Jeroen gewoon wakker hihi).
09.15 uur reden we uiteindelijk weg (viel nog mee). De rit bracht ons over bergen en daardoor waren de wegen ontzettend kronkelig. Ook zaten er veel hobbels in de weg, waardoor we gewoon niet zo snel konden rijden. Het was nog spannend of we 11.00 uur zouden gaan halen en ik heb uiteindelijk zelfs in onze gidsen gekeken of er nog meer te doen was in de omgeving. Om 10.50 reden we Queenstown binnen en gelukkig vonden we het station vrij snel. Er stond alleen geen trein....
Gauw onze spullen gepakt en naar het station gelopen waar we aan de counter te horen kregen dat de trein om 10.00 uur was vertrokken. Blijkbaar had ik de wintertijden op internet nog gezien L.
De vrouw kon ons vertellen dat er om 15.00 uur nog een trein zou gaan; wat een geluk! In de zomer gaat hij dus 2 keer. Er waren 2 soorten wagons waar we uit konden kiezen; een tourist- en een premier carriage. Normaalgesproken zouden we nooit de dure wagon nemen waarbij alles inclusief was, maar aangezien we op huwelijksreis zijn en we voor dat soort dingen juist geld als cadeau hadden gevraagd, hebben we kaartjes gekocht voor de premier carriage!
Maar wat nu; het is 11.30 uur en pas over 3,5 uur gaat de trein... We waren in Queenstown; een lelijk dorp omgeven door over het algemeen kale bergen. Schijnbaar is dit dorp beroemd om zijn vervallen omgeving en onaardige mentaliteit van de inwoners. In de jaren 1800 - 1970 zijn hier bepaalde mijnen geweest en toen was dit dorp rijk. Helaas hebben ze door de mijnen en alle giftige stoffen de omgeving verwoest en dat is dus te zien. Het duurt nog 400 jaar voordat de omgeving is hersteld. En daar zitten wij nu 3,5 uur lang...
Eerst hebben we bedacht waar we de avond wilden slapen. We hadden een powered site nodig om alles op te laden, dus hebben een paar campings afgebeld. Het blijkt best tegen te vallen om een camping te vinden waar de powered sites nog niet vol zitten! Gelukkig had Treasure Island Caravan Park in Zeehan nog een plaatsje. Geregeld dus! Hierna nog wat kleine boodschapjes gedaan en toen eerst even een tosti gebakken op de parkeerplaats naast het station. In de bibliotheek konden we internetten, dus wij er naartoe.. was hij dicht tussen 13.00 en 15.00 uur! Lekker handig... nou dan maar met onze laptop door het centrum om te kijken of we gratis internet konden vinden en weliswaar lukte dat nog ook! Hoe toevallig was het dat er op die plek ook een bar was waar we konden gaan zitten en wat konden gaan drinken, terwijl we ons verhaal van gisteren online konden zetten! Helaas was alles wel heel traag en duurde het lang voordat we wat foto's konden downloaden, maar ja, zo zijn we wel de tijd goed doorgekomen.
En toen was het tijd om naar het station te gaan en te bekijken wat we hadden geboekt... De stoomtrein was geweldig! Er hingen 2 wagons achter en de achterste was van ons. We werden opgewacht door een hostess, Jeroen noemt haar onze butler, die ons vertelde dat we de wagon met zijn tweeën hadden! Hoe gaaf is dat!?
De wagon zag er gelikt uit; mooie houten afwerking en Italiaans leren banken. Voorin zat de bar, vanwaar de butler ons alle drankjes en hapjes zou brengen en achterin was een balkon waar we op mochten staan wanneer we maar zouden willen.
De rit was supergeweldig mooi, prachtig, indrukwekkend, leuk, relaxed, schitterend, magisch en ga zo maar door! We reden door diepe jungle en het heeft ons geen minuut verveeld. Onderweg zijn we op een paar kleine stationnetjes gestopt. De eerste om goud te zoeken. We kregen een demonstratie hoe goud gezocht werd en uit de 50 zakjes die ze daarvoor gebruiken voor toeristen, vinden ze er bij 2 of 3 goud. Ik denk dat dit een geluksdag voor ons was, want deze keer zat er goud in het zakje! Ook begon vanaf dat moment de zon te schijnen en hebben we de hele dag prachtig en warm weer gehad. En dat terwijl het hier 300 dagen per jaar regent! Wat een geluk J
De andere stops waren voor wat te drinken, een wandeling door de jungle en honing proeven. Halverwege wisselden we van een stoomtrein naar een diesel (die een stuk lelijker was). We zijn op onze wenken bediend in de trein; alle producten die we kregen aangeboden waren van Tasmaanse afkomst. Champagne, chicken and camembert pies, brownies, apples (en aangezien ik toch een koortslip had, heb ik gewoon ook genomen, wat was het heerlijk om na jaren weer de smaak van appel te proeven! ;-)), sandwiches (ham/cheese and smoked salmon) en tegen het einde kregen we een kaasplankje met heerlijke wijn. We zaten echt propvol aan het eind van de rit en hoefden daarom ook geen avondeten meer. We hebben zitten genieten met zijn tweeën joh! Jeroen en ik hebben echt volop foto's gemaakt en gefilmd en we hebben een mooi boek erbij gekregen over de bouw van het treinspoor, wat natuurlijk niet zonder bloedvergieten is vergaan. Ook nog leuk om te vermelden is dat we onderweg een Huon-boom hebben gezien (en aangeraakt). Dat is heel bijzonder, want de Huon-Pine tree is het op 1 na oudste levende wezen ter wereld! En ze groeien alleen op Tasmanië. De bomen kunnen wel 10.000 jaar oud worden, echt niet voor te stellen gewoon!
Om 18.30 uur kwamen we aan in Strahan (uitspreken als strawn), de enige kustplaats aan de westkust van Tasmanië, en we hebben alleen maar op een steiger liggen kijken naar het water. We waren beiden helemaal gesloopt van alle indrukken die we hebben opgedaan! Om 19.45 uur zijn we met de bus teruggebracht naar Queenstown en zijn we gauw in onze campervan gestapt en in ongeveer 45 minuten door het donker naar Zeehan gereden. We moesten rustig rijden, want 's nachts barst het van de wildlife. En inderdaad, er is 1 keer een wallaby over de weg voor onze auto langs gesprongen. Gelukkig hebben we niets aangereden. Dat gaan we niet vaker doen als het niet hoeft! Om 21.30 uur kwamen we op de camping aan, snel alles aangekoppeld en ons bedje in. Geen idee wat we aantreffen als we wakker worden, want het is echt pikdonker hier!

Welterusten!

xxx