Hoi allemaal,

Daar zijn we weer met een verhaal uit het groene Tasmanië!
De nacht op de parkeerplaats in Cradle Mountain National Park was geen pretje helaas. Het was namelijk ijskoud en zelfs met een extra deken werd ik 's nachts wakker van de pijn in mijn benen van het verkrampen van de kou. Ik werd er eigenlijk wel chagrijnig van en toen om 09.00 uur Jeroen me wakker maakte baalde ik wel een beetje. Dit probeerde ik wel te verbergen, want ik mag eigenlijk niet klagen in zo'n prachtige omgeving! Na een ontbijtje van een paar boterhammen hebben we ons begeven naar de plek waar de shuttlebus stopt. Deze shuttlebus wordt ingezet, omdat er per dag maximaal 50 auto's het park in mogen (tot een bepaald punt). Als deze shuttlebussen er niet zouden zijn, konden wel erg weinig mensen mooie wandelingen maken, want het punt waar wij naartoe wilden lag op 3,5 uur lopen! Nu konden we dus met de shuttlebus; een goed systeem vind ik wel! In de shuttlebus gaven ze ook wat extra informatie over de omgeving. Zo werd er verteld dat de dode bomen, die we veel in de omgeving zagen, niet dood zijn gegaan door branden of iets dergelijks, maar dat ze dood gaan, omdat ze hun wortels nergens kwijt kunnen. Dit komt doordat ze groeien op rots! De bomen hier worden dus een bepaalde lengte en gaan dan dood. Het was ons inderdaad ook al opgevallen! Handig om te weten.
De wandeling die we wilden maken heet het Dove Lake Circuit en is een wandeling van 2 uur. We hadden de kilometers van gisteren nog in onze benen (en de kou van vannacht), dus veel langer zat er niet in. Toen we na 20 minuten aankwamen bij het beginpunt van de wandeling stonden er overal borden dat je je moet registreren op speciale formulieren. Dit is voor het geval mensen vermist raken enzo. Nadat we netjes onze gegevens hadden ingevuld zijn we gaan wandelen. Jeroen en ik hebben al verschillende wandelingen gemaakt in verschillende landen, waaronder de Verenigde Staten, Ierland en Zwitserland. Dit zijn toch best landen waar verschrikkelijk mooie natuur is, maar wat we vandaag hebben gezien is nog mooier! Het is gewoon onbeschrijflijk, dus jullie moeten de foto's maar bekijken wanneer ze online staan. En dan nog is het nooit zo mooi als in het echt! Cradle Mountain is de mooiste plek van Tasmanië en wat ons betreft de mooiste plek op aarde (wat wij hebben gezien tot nu toe). Toen we vertrokken was het 10.45 uur en ik had een shirtje, een trui en een jas aan en een sjaal om, zo koud was het! Echter al gauw begon de zon te schijnen en halverwege de wandeling had ik alleen nog maar het shirtje aan (en een broek natuurlijk, voordat de grapjassen onder ons gaan reageren ;)). Het was echt heerlijk weer en voor we het wisten was de lucht strakblauw! Hierdoor konden we Cradle Mountain supergoed zien en dat is best bijzonder. We hoorden verhalen van mensen die hier al 4 keer zijn geweest en de toppen nog steeds niet hebben gezien, omdat het gehuld is in mist en wolken. Wat een geluk weer! Dit heeft ook prachtige foto's opgeleverd. Het meer waar we omheen liepen was ook geweldig; een wandeling om nooit te vergeten. De ijskoude nacht was overigens hierdoor ook helemaal vergeten! :)
Na de wandeling een heerlijk eitje gebakken en de camper ingeruimd, want het was tijd om verder te reizen. We hebben besloten te gaan overnachten in de omgeving van Mole Creek National Park. Geen idee wat we daar aan zouden treffen; in de reisgidsen staat er niet zoveel over geschreven, behalve dat er mooie grotten te bezichtigen zijn. Op de gok naar een camping zoeken dus. 4 kilometer voor het dorp Mole Creek vonden we een camping en wat voor één! Het graslandschap lachte ons al toe en toen we het campingje op reden bleek het te liggen aan een beekje en is het verder omgeven door bergen, bossen en weides. Het is ook een kleine camping, waar wij juist van houden. Lekker rustig, kabbelend beekje waar wordt gevist en kampvuren zijn toegestaan. Tot onze verbazing hebben wij in deze toch wel onbewoonde omgeving nog internet ook! Mooi moment om alle reisblogs bij te werken en contact met het thuisfront te onderhouden. Ook konden we nu mooi even de was doen, na een week onderweg hebben we aardig was opgebouwd!
Jeroen en ik zijn, ondanks het vele insmeren, beiden een beetje verbrand. Er is gewoon niet tegenop te smeren hierzo! Hoe zal dat straks gaan in de outback... ? We zullen het wel zien!
Nou, morgen hopelijk een verhaal vanuit ons hostel in Launceston. Ik ga proberen nog wat fotootjes van vandaag online te zetten, beelden zeggen toch meer dan woorden!

Veel liefs,

JenL