Nou, de gebeden zijn verhoord, de weg van Camooweal naar Mount Isa werd dezelfde dag nog, voor 17.00 uur, geopend! Ik lag heerlijk te slapen, even een tukkie aan het doen, omdat ik mezelf toch wel moe voel weer de afgelopen dagen, terwijl Jeroen weer de sportschoenen had aangetrokken en een rondje is gaan rennen. Voor mijn gevoel lag ik nog geen 15 minuten met mijn ogen dicht, toen ik Jeroen hoorde roepen; ‘liefie, liefie! De weg is weer open!' Dit was om 16.45 uur ongeveer en om 17.00 zaten we beiden voorin de auto op weg om zo snel mogelijk langs het heikelpunt te rijden. No way dat we hier morgen weer vast gaan zitten!
Om 19.00 uur reden we langs Mount Isa, de enige grote plaats in een straal van 700 kilometer, er zat zelfs een McDonalds, maar we wilden zover mogelijk zien te komen en ondanks dat het donker was en het keihard regende, besloten we nog verder te rijden naar een rest area 61 kilometer verderop. Dit was best nog een spannende rit, want er staan geen lantaarnpalen langs de weg en Mount Isa heet natuurlijk niet voor niets Mount Isa, dit was een behoorlijk smalle weg wat door bergen heen kronkelde en wanneer er tegenverkeer kwam, met name de roadtrains, was het duimen dat we niets zouden raken. En dan nog niet eens gesproken over de dieren die we tegen hadden kunnen komen!
Toen we na 61 kilometer de rest area bereikten, was ik dan ook maar al te blij! En bovendien zag de area er redelijk goed uit en er stonden gelukkig nog 2 auto's om te kamperen. Het was onze tweede keer op een rest area en we vinden het best spannend om ergens alleen te gaan staan. Toen we een uurtje stonden werden we echter vergezeld door de Deense jongens, die we al tegen waren gekomen bij Camooweal en die toen ook op dezelfde camping een powered site hadden geboekt. Het geld wat we daar hebben betaald, hebben we overigens niet eens teruggekregen, ookal zijn we eerder vertrokken!
Vanmorgen om 07.15 uur werd ik redelijk uitgerust wakker. Ik had echt heerlijk geslapen met het gekletter op onze camper op de achtergrond. Om 08.15 zijn we wederom vol goede moed vertrokken. Na 60 kilometer kwamen we in Cloncurry, waar we de tank hebben volgegooid en weer een heerlijk kop koffie hebben gehaald. De prijzen van benzine dalen gestaag naarmate we verder naar de kust rijden, ook al gaat dit dan one step at a time!
Cloncurry is een redelijke stad voor de outback, heeft zelfs meerdere straten en een aantal bars en hotels. Schijnbaar is de hoogste temperatuur ooit in Australië hier gemeten; ruim 53 graden. Nou, daar merken we nu weinig van! Het is wel warm, denk rond de 26 graden ofzo, maar het is bewolkt en het regent, dus het dubbele red je bij lange na niet! Met de warme koffie in onze auto kwamen we aan bij het eind van het dorp, wat toch zeker 2 kilometer verderop ligt. En wat zien we daar? Het leek wel een déja vu, met warme koffie en al, een bord waarop stond beschreven; Flinders Highway closed, Landsborough Highway closed. NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!! Niet weer! Dat meen je niet!
Op zoek naar het poltiiebureau, maar deze was gesloten... naar the post office voor internet dan maar... ook gesloten! Het, op het eerste gezicht, redelijke stadje bleek in het weekend totaal doods te zijn... zelfs geen politie! Pff... Wat een gehucht zeg! In een of ander hotel/public bar konden we gelukkig wel (goedkoop) internetten, dus gauw de road information bekeken... De Flinders Highway, die we eerst zouden nemen, is op 2 plaatsen overstroomd en de Landsborough Highway, die ondertussen de route betrof die we wilden nemen ivm alle regenvoorspellingen rond Airlie Beach (de bounty eilanden aan de kust), was op 1 plek hier vlakbij overstroomd. Nou dat moest toch wel meevallen? We besloten te wachten op de plek waar het bord stond met de informatie en.... daar staan we nu nog steeds! Het is onderhand avond en we staan hier weer met dezelfde Denen en een ander paar (uit Frankrijk/Zwitserland) waar we gisteren ook mee stonden. We hebben ze ondertussen wat meer leren kennen, want ja, we hebben toch niets beters te doen dan te zitten wachten! Het is nog best gezellig ook, maar nu willen we toch liever weer verder gaan hoor! De informatie die we tot nu toe hebben doorgekregen van truckers is dat het water op de Landsborough Highway ruim 80 centimeter hoog staat en dat zelfs road trains er niet doorheen durven. Er is één auto geweest die het geprobeerd heeft, maar dat is uitgelopen op een reddingsactie, want ze zaten 3 uur lang vast in het water! Het wordt nu dus heel hard duimen dat morgenochtend de weg wel open is! En als de Flinders Highway eerder opengaat, nemen we toch die, alles beter dan hier blijven!
We kregen trouwens ook allemaal mails van bezorgde mensen, waaronder mn pappie en Elsje, dat er in Japan een aardbeving is geweest en dat tsunami's allerlei ellende heeft veroorzaakt. Echt verschrikkelijk wat daar gebeurd is! Het bleek dat er ook een alarm was uitgegaan voor Australië, maar die is weer ingetrokken heb ik op het nieuws gelezen. Maar maak je allemaal maar geen zorgen hoor; we zitten veilig en vanaf hier gaan we alleen maar verder naar het zuiden, weg van de kust. We reizen wel naar de kust, in het oosten, maar daar zullen de tsunami's niet inslaan, als deze al zouden komen! So... no worries nog steeds! Maar we zijn wel blij als we hier weer weg kunnen en dan ook verder kunnen komen dan 1 of 2 uur rijden :)

Xxx

Ow in al dit ‘slechte'nieuws vergeet ik helemaal te vertellen over gisteren toen we in het post office op internet zaten om onze blogs te plaatsen! Dat is wel weer een hoogtepuntje geweest. We zaten nietsvermoedend te internetten, toen de dame achter de counter vroeg of we een kangoeroe wilden zien. Ja tuurlijk willen we dat! Had niet verwacht dat ze daadwerkelijk met een baby-kangoeroe aan zou komen lopen verwikkeld in een tas. Echt zo lief! Zijn moeder is doodgereden door een auto en nu voedt deze mevrouw hem op totdat ze hem in het wild loslaat. We hebben hem vastgehouden en geknuffeld. Elmo heet ie... om niet meer te vergeten! Zie de foto's! :)