Al vrij vroeg zweetten wij gisteren ons bed uit. Het was nog spannend wat we zouden aantreffen, omdat er die dag daarvoor al onweersbuien waren voorspeld en aangezien die niet waren gekomen, zou het goed kunnen dat we er mee wakker zouden worden. En dat zou weer jammer zijn, want dan zou de weg die we wilden nemen waarschijnlijk afgesloten worden. Dat we bezweet wakker werden was voor één keer wel fijn, want het betekende ZON!
En inderdaad, er waren in de verte wel wat wolken (sommigen zagen er onheilspellend uit), maar de zon scheen volop! Tijd om te ontbijten en aan te kleden. Daarna alle spullen opbergen in alle mogelijke opbergmogelijkheden, want we zouden vandaag gaan reizen over gravelwegen en zand! Dat betekent hobbels en gekke posities, dus de kans dat iets kapot gaat als het niet vast ligt is groot.
Eerst nog even de tank volgooien bij de Shell op Kings Canyon Resort, want we zouden tot Alice Springs slechts 1 tankstation tegenkomen en de kans dat dat niet te betalen is, is dan wel heel groot natuurlijk. Afgelegen tankstations vragen echt de hoofdprijs (overigens ook voor de levensmiddelen enzo). En zo ook deze; 2,04 per liter (dollar), maar ja, we hebben het toch nodig, dus helemaal vol die tank! Gelijk een vergunning aangevraagd voor de weg die we wilden rijden. Deze weg loopt namelijk door Aboriginal land en dat betekent dat je er niet zomaar mag gaan rijden. De dorpen aan die weg zijn helemaal verboden terrein! De weg was open gelukkig en de vergunning kostte 5,50, dus dat viel ook wel mee. Hebben we gelijk een leuk souvenir! Vanaf het resort liep de weg die we moesten hebben richting de Mereenie Loop, zoals de route heet. Na ongeveer 30 kilometer zat een stop en daarna mochten we 92 kilometer lang niet stoppen. Dat is ook één van de voorwaarden van deze weg te rijden. Langs de kant van de weg staan allemaal borden dat alcohol en porno verboden is en de straffen kunnen oplopen tot 22.000 dollar of zelfs gevangenisstraf! We vonden het allebei heel spannend om offroad te gaan rijden en zaten erg gespannen in de auto. Het was zoals ik verwachtte hobbelig en ik was constant bang dat de banden zouden klappen, maar een 4WD-auto is gemaakt voor zulke wegen, dus na een tijdje kon ik dat wel loslaten. Het was een prachtige weg waarbij we langs vele wilde paarden reden en het groener werd naarmate we verder reden. De eerste stop die we maakten, nadat dit was toegestaan, was Gosses Bluff, een krater met een doorsnede van 5 km, veroorzaakt door een ingeslagen meteoriet 142,5 miljoen jaar geleden. Het doemt echt op uit het niets, want eromheen is alles plat! Heel bijzonder om op een plek te staan waar zoveel jaren geleden iets groots uit de hemel is gekomen (die 5 km is slechts het gedeelte wat is overgebleven na zoveel miljoenen jaren). Daarna vervolgden we onze weg naar de West McDonnell Ranges en dit stuk is echt een paradijs op aarde! Het is een bergketen en het is echt groener dan je je kunt voorstellen. En dat ligt gewoon midden in de outback! In de ranges zijn we tal van keren gestopt om bepaalde dingen te bekijken. De eerste stop was Ormiston Gorg. Dit is een plek waar een definitieve waterpoel tussen 2 bergen ligt en waar je kunt zwemmen als je dat wilt. Het was erg rustig, want hier kon je alleen komen met een 4WD. De weg hier naartoe was echt moeilijk te bereiken, want op sommige plekken lagen zulke grote keien dat ik me afvroeg of we het met onze auto wel konden halen! Ormiston Gorge was een hele rustgevende plek, het wateroppervlak was strak en het water was doorzichtig. Hierna kwamen we vrij snel bij de Ochre Pits. Dit is een plek waar de Aboriginals, tot op de dag van vandaag, oker vandaan halen om te gebruiken als basis voor verf voor rituelen. Dit was heel indrukwekkend! Het is bijna niet voor te stellen dat er zoveel kleurtinten uit een rots kunnen komen. De laatste stop voor Alice Springs was Simpsons Gap. We waren al 7,5 uur onderweg en ik had eigenlijk niet zoveel zin meer om nog te gaan wandelen en iets te bekijken, omdat ik nogal moe was. Maar Jeroen haalde me over, dus we zijn toch gegaan. Het was gelukkig maar 10 minuten lopen naar de rotsenpartij waar schijnbaar black-footed rock wallaby's leven. Dit hadden we gelezen in de gidsen en dat was ook de reden dat Jeroen er toch even wilde gaan kijken. Natuurlijk geen rock-wallaby te zien, maar het was er wel prachtig met die rode rotsen en water. De blauwe lucht geeft een mooi contrast. Toen ik net klaar was met foto's maken kwam een groepsleider van een groepje bejaarde mensen me vertellen dat er een rock-wallaby op de rotsen zat. Hij heeft me tot 3 keer toe verteld waar hij zat, maar ik zag hem echt niet! Die beestjes zijn gecamoufleerd en slechts 50 centimeter groot... Tja, tussen die rotsenpartij is dat dus moeilijk te zien! Ik heb snel mijn lens verwisseld van mijn camera en toen die groepsleider net weg was, spotte ik hem! Hij zat heel relaxed op een rots met zijn rug naar ons toe te chillen. Ik heb 2 foto's geschoten en keek op naar Jeroen, want die had hem nog steeds niet gevonden. Toen ik wilde zeggen waar hij zat, kon ik hem wéér niet meer vinden. Bizar! Uiteindelijk is het wel gelukt en heeft Jeroen hem ook kunnen filmen. Toen we, na toch een uur daar te zijn geweest, terugliepen kwamen we bij de borden die informatie gaven over de beestjes. Het blijkt dat er slechts tussen de 15 en 20 leven op die plek bij Simpsons Gap en dat ze erg ‘shy' zijn. Ook zijn het bedreigde en beschermde dieren. Ongelooflijk, wij hadden er gewoon één gezien! We zijn die jongen die het ons vertelde erg dankbaar dat hij ze aan ons aanwees. Zonder hem hadden we hem nooit gevonden! Als je de foto's bekijkt, zul je het zelf zien.
Hierna was het nog 11 kilomter naar Alice Springs en daar hebben we voor 2 nachten een plekje geboekt. Wat een geweldigde dag hebben we er weer op zitten. Bijna 400 kilometer gereden, door aboriginal land en over onverharde wegen. Het was een groot avontuur die we niet hadden willen missen!

Tot morgen in Alice Springs :)

Liefs