Wauw!

Dat was het woord van vandaag, wat was vandaag een ongelofelijke mooie dag. Het begon vandaag heel erg vroeg, al om 5:00 vanmorgen ging de wekker (niet prettig op je vakantie). We waren namelijk van plan om de zonsopgang te bekijken bij Uluru want dat moet je hebben gezien. Nadat we het zand uit onze ogen hadden gewreven en snel hadden aangekleed reden van de camping weg naar de rots. De rit vanaf de camping tot de sunset parkeerplaats is ongeveer 30 tot 45 minuten rijden afhankelijk van de drukte bij de entree van het park. Het was erg rustig dus we waren zo binnen bij de eerste rotonde stond duidelijk het bordje sunrise. Na ongeveer 10 minuten sloeg een bus af naar rechts waar ukutanutika (net verzonnen) of zoiets stond. Wellicht een andere toer want er stond geen bordje sunrise. Na ongeveer 10 minuten rijden zagen we al een glimp van de zon, alleen in onze rug en aan de andere kant van de rots. Dat kan niet goed zijn langzaam begon bij mij de stress toe te slaan want ik had toch die afslag moeten nemen, of niet... Ik wist het niet meer en terwijl de zon langzaam zichtbaar werd reed ik steeds verder van de zon en de plek waar we moesten zijn. Rondom Uluru is een weg dus ik moest een heel rondje maken om nog een poging te wagen om de parkeerplek te vinden. Ondertussen reed ik in het donker tussen de 80 en 100km/pu waar je 60 mag. Terwijl de zon steeds meer zichtbaar werd kwamen we bij de afslag waar de bus inging, er stond geen bordje sunrise maar toch maar rechtsaf slaan. De sfeer was redelijk gespannen omdat vooral ik angstig werd dat ik A vroeg was opgestaan en B de opgang zou gaan missen. Na 5 minuten rijden kwamen we alsnog bij de afslag voor de parkeerplaats, snel uitstappen en een goed plekje zoeken. We waren uiteindelijk ruim op tijd pas na 15 minuten kwam de zon echt door. Het moment was magisch de rots die langzaam rood werd was magisch om te zien. Wellicht kunnen jullie dit op de film zien anders moet je ons maar geloven. Na de opgang zijn we op weg gegaan naar Kings Canyon. Helaas wel een minpunt op onze weg, na ongeveer 50km reed ik een Tinka dood, snik... Ik zag hem niet tot dat we op 5 meter afstand waren en met 110km/pu kan je dan weinig doen. Ik denk dat ik de geluiden nog lang zal horen, dat was echt K**. Onderweg heb ik daarna nog wel via een noodstop een 2^e aanrijding voorkomen, verder hebben we koeien, paarden, vogels, hagedissen en kamelen gezien. Er stond zelfs een kameel op de weg en dat was heel erg grappig en staat ook op film.
Na 3,5 uur rijden en 320 km verder kwamen we aan bij Kings Canyon, eerst een plekje gezocht met uitzicht op de canyon en daarna een hapje eten. Het was 34+ graden heel heet dus maar toch besloten we de Kings Canyon Rim Walk te gaan lopen. De wandeling is 6,5 km lang door de bergen en duurt ongeveer 3,5 uur. Met 4,5 liter water in onze rugzak begonnen we vol goede moed in de hitte aan onze wandeling. Het eerste stuk van de wandeling is een klim van ongeveer 20 minuten op rotsen die als trap fungeren. Ik kan je vertellen in de brandende zon en met 34+ graden en geen wind is dat geen pretje. Na deze klim hadden we een fantastisch vergezicht over de canyon en het omliggende landschap, ‘wauw' was het enige wat onze vermoeide lichamen eruit konden gooien. Even op adem komen en onze tocht vervolgen. De route staat opgegeven als medium / hard we moesten veel klimmen over rotsen en onze weg omhoog vinden. Met pijltjes werd de richting aangegeven die we moesten lopen en meestal wezen die bordjes omhoog. Na iedere klim stond ons weer een nieuwe verrassing te wachten. Of we kregen hele mooie vergezichten te zien of we kwamen ineens in een hofje van steen. Na ongeveer een uur lopen kwamen we middels een aantal zeer steile trappen terecht in the garden of eden. De naam verklapt het al een beetje, in een kloof tussen de rotsen stroomt een klein riviertje met aan die rivier palmbomen, bloemen en ander groen. De vogels vloten er vrolijk en hier en daar kwamen er wat hagedissen tevoorschijn. Terwijl het verder doodstil was gaf dit echt een hemels gevoel. Het deed zijn naam letterlijk meer dan eer aan. Als je het water volgt kom je uit bij een klein meertje van ongeveer 15 bij 10 meter. Je kan hier in zwemmen en met 34+ graden laat je je dat niet 2x zeggen. Ik ben in mijn boxer het water in gegaan en Linda had haar bikini al aan. Het was wel donker water en zeer diep dus je kan je wellicht voorstellen dat het toch een beetje eng aanvoelt. Ik ben voor de foto's een paar meter van de kant gezwommen. Voor de mensen die de blue lagoon kennen (film) een soortgelijk meertje komt hier ook in voor. Na deze heerlijke verkoeling zijn we verder gegaan met de 2^e helft van onze hike. De vergezichten over de rotsen en de pleintjes bleven ons verbazen. De adrenaline liet ons ondanks de vreselijke hitten gewoon doorgaan. Mijn shirt was doorweekt van het zweet en 4,5 liter water verder kwamen we weer aan bij de parkeerplaats. De foto's (die we helaas niet kunnen plaatsen omdat ze zijn gemaakt met de camera waar we de kabel niet van hebben) zullen bewijzen hoe wonderschoon deze wandeling was. De grand canyon stond bij mij op 1, maar na deze wandeling staat kings canyon met stip op nr 1. De mooiste wandeling en omgeving ooit. Moe maar voldoen konden we vanaf onze campingplek van de zonsondergang genieten terwijl wij onze pasta naar binnen werkten. Morgen door de outback op 4x4 wegen naar Alice Springs nu lekker slapen.

Groetjes vanuit beneden onder!