We're back and burning... ;)

Vanuit Kings Canyon Resort schrijf ik dit verhaal vanuit de geairconditioneerde camper om 13.00 uur in de middag, terwijl het buiten 37 graden is. Tijd om even rustig aan te doen dus, want nu buiten wandelen is onverstandig, nog niet eens vanwege de verbrandingsgevaren van de zon. Het is hier heel makkelijk om uitgedroogd te raken of om een zonnesteek te krijgen. Er wordt geadviseerd om 1 liter water per persoon per uur te drinken... nou daar kom ik natuurlijk nooit aan! Dan blijf ik maar liever uit de zon en doe ik rustig aan.
Gisterenochtend werden we wakker op Ayers Rock Resort op onze plek op de campground. We hadden geen wekker gezet en terwijl iedereen weg was om de zonsopgang bij de rots te bekijken werd ik heerlijk relaxed wakker door de vele vogelgeluiden om me heen.
Jeroen sliep nog, dus ik ben in mijn eentje voor de camper gaan zitten met een ontbijtje, koffie en een boek. Heerlijk om even een paar uur bij te komen; dat hadden we nog niet gedaan!
Toen Jeroen wakker was hebben we eerst een was in de machine gedaan en daarna uitgebreid gedoucht. De toiletten en douches zagen er hier goed uit! Schoon en beestjesvrij. Wat kun je ineens van warm stromend water genieten en al helemaal van een goede douchekop wanneer je voor langere tijd niet over een goede douche beschikt.
Na het douchen was de was klaar, dus die hebben we op een geimproviseerde waslijn opgehangen. Na 30 minuten konden we de boel weer zo'n beetje afhalen, want het droogt hier zo snel vanwege de hoge temperaturen! Jeroen is nog eventjes het zwembad ingedoken, maar ja, vanwege de vele libellen die boven het water vliegen, ben ik maar bij de camper gebleven. Wat ben ik toch een held...
Na het heerlijk rustig aan gedaan te hebben was het om 14.30 uur tijd om klaar te staan aan de kant van de weg, tot een Anangu-tours busje ons kwam ophalen. We hoefden gelukkig niet lang te wachten in de hitte. Bij de buschauffeuse hebben we de parkpas á 25 dollar aangeschaft (ze vragen hier echt overal geld voor!) en in 30 minuten werden we naar Uluru gebracht. Wat een machtig gezicht om Uluru steeds dichterbij te zien komen! Het is moeilijk om te schrijven wat ik voel als ik naar die rots kijk. Je voelt je zo klein en betekenisloos, onzichtbaar bijna. Aan de andere kant, als je er echt vlakbij staat, lijkt het net alsof hij je beschermt. Het is heel vreemd eigenlijk. De tour werd geleid door een aboriginal-gids, Rebecca Wheeler, en door haar aanwezigheid (ze praatte ook in haar eigen taal) werd dat gevoel van magie erg versterkt.
We begonnen de tour in het Cultural Centre, waar uitgebreid uitleg wordt gegeven over de cultuur, het ontstaan, de gebruiken, de taal, de voorouders, de manier van leven enz van de aboriginals in deze omgeving. Ook waren er 2 plekken waar je aboriginal art kon bekijken en kopen, wat overigens niet te betalen is! We zouden het geweldig vinden, zo'n schilderij aan onze muur, maar om er nou boven de 1000 dollar (= 750 euro) voor neer te leggen, dat is wel het minimaal voor een beetje een mooi schilderij.
Na het cultural centre werden we met de bus naar de start van de wandeling gebracht. De wandeling die wij gingen doen, was de Kunyia-wandeling. Het vertelt het verhaal van een aboriginal-vrouw van de kunyia-stam die een man vermoordt van de Liru-stam. Ze verandert in een slang (een python) en dat gevecht heeft sporen achtergelaten op Uluru. De aboriginals geloven heilig dat dit gebeurd is en tijdens de tour werden die sporen uitgelegd. Ook hebben we de heilige waterpoel en rotstekeningen van vroeger gezien. Daarnaast legde de gids (met een vertaler natuurlijk, want we verstonden er niets van!), uit hoe eten werd klaargemaakt en welke attributen daarvoor werden gebruikt. We mochten ook foto's van haar maken, maar alleen omdat ze daar toestemming voor heeft gegeven. Normaal mag dit absoluut niet! Het was echt een boeiende tour met veel informatie en Uluru heeft zoveel grotten, inkepingen, spleten, gaten wat je van veraf helemaal niet ziet. En wij hebben nog maar een heel klein stukje gezien. Na de tour hebben we onder het genot van een glas champagne en wat chippies de zonsondergang bekeken en zoveel mogelijk foto's gemaakt. Helaas was er bewolking waar de zon onder ging, waardoor we niet een volledige zonsondergang hebben meegemaakt. Nu Uluru ons in haar macht had en wij het gevoel hadden nog niet alles te hebben gezien, hebben we op de terugweg besloten dat we morgenochtend voor de zonsopgang klaar willen zitten, om nog 1 keer uitgebreid van de rots te mogen genieten.
Om ongeveer half 8 in de avond waren we terug op de camping en moesten we nog eten. Ik heb pannenkoeken gemaakt van de mix die ze hier verkopen. Heerlijke, zoete pannenkoeken, alleen heel moeilijk om goede te maken! De Australiërs kunnen nog wat leren van Koopmans! Na 2,5 pannenkoek (van 15 bij 10 Cm) zaten we propvol, die dingen zijn echt machtig (machtig is wel het thema van vandaag hihi).

Om half 9 gekeken of we nog ons verhaal op internet konden zetten + wat foto's, maar het gratis internet wat we gisteren vonden is helaas weg! Dan maar morgen!

xxx