Hi, how are ya'll?

Met ons is alles goed hoor! Vanmiddag hebben we gauw de twee andere verhalen geplaatst, omdat we toen duurbetaald internet hadden gevonden. Nu heb ik gratis internet gevonden en nog wel vanuit de camper ook! Nu kan ik dus het verhaal van vandaag plaatsen en hopelijk wat foto's!
We vertoeven ondertussen alweer 3 dagen in de outback en elke camping waar we tot nu toe waren was het internet kapot! De verhalen stonden klaar, maar ja, zonder aansluiting kunnen we er niets mee. Vergeet vooral de andere 2 verhalen niet te lezen (anders heb ik ze voor niets geschreven ;-)).

Vanmorgen stond de wekker om 07.00 uur, want we hadden een rit van ruim 700 kilometer voor de boeg! Tussen Coober Pedy en Uluru is er niet zoveel te beleven, dus we hadden geen zin om deze rit in tweeën te delen; zonde van de tijd!
Om 08.00 uur reden we door het centurm van Coober Pedy om te kijken of we nog ergens een kerk in konden, om te zien hoe dat in zijn werk gaat zo onder de grond. Helaas ging de orthodoxe kerk pas om 09.00 uur open en we hadden geen tijd om daarop te wachten. Verder is er niet zoveel te beleven in Coober Pedy, dus nadat we redelijk goedkoop (1,50 per liter) hadden getankt, zijn we op pad gegaan; op weg naar de echte outback!
Of toch niet? De outback is helemaal niet wat ik me er van had voorgesteld. Het is nog steeds prachtig en geweldig en groots en rustig hoor! Daar niet van! Alleen het is zo ontzettend groen... ik had de eerste 300 kilometer nog helemaal niet het gevoel dat we in de middle of no where zaten... Ik had het idee dat er achter elke boom een afslag schuilde, waar we af konden slaan naar een of ander modern stadje. Maar niets is minder waar... ongeveer om de 150 tot 250 kilometer (dit verschilt) zit een roadhouse waar je wat kan eten, plassen en tanken. De roadhouses zien er bijna allemaal vervallen uit en de toiletten zitten bijna overal in van die huisjes waar de beestjes gewoon naar binnen kunnen komen. Het toilet bij Eridunda spande de kroon. Meters-lange spinnenwebben hangen boven de toiletten! Ik ben wel naar de wc gegaan, want ik moest wel nodig plassen, maar uiteraard wel pas nadat ik grondig de gehele ruimte had geïnspecteerd! Jeroen vertelde later dat er in de mannenwc's spinnen zaten van ongeveer 10 centimeter groot! Maar goed dat ik die niet heb gezien! Tussen de roadhouses bevinden zich om de ongeveer 70 kilometer rest area's. Ze vinden veiligheid hier echt heel belangrijk, want er staan overal waarschuwingsborden dat je niet moe moet gaan rijden enzo. ‘Drowsy driver's die ‘, ‘Fatigue can kill' en ‘survive the drive' staan op de borden geschreven. Op deze rest area's kun je trouwens over het algemeen ook kamperen. Op sommige zijn goede faciliteiten aanwezig. Dat vind ik echt super aan Australië! Ze zorgen echt goed voor alle mensen.
Na die 300 kilometer rijden, waarvan ik de laatste 100 aan het rijden was, had ik pas echt het idee dat we in de outback zaten. We kwamen echt niemand tegen! Ik denk dat ik 2 uur gereden heb en dat we misschien 10 voertuigen zijn tegengekomen, waarvan meer dan de helft road trains waren.
Ja dan voelt het toch wel alsof we alleen op de wereld zijn... en dat gevoel is fantastisch!
Minder punt wel van het autorijden door de outback, zijn alle vogels die met gevaar voor eigen leven de weg overvliegen. Ik heb er dan ook 3 doodgereden. Echt zo erg! Ik kan de Stuart Highway, waar we op reden, beter de Try to dodge the birds Highway noemen. Ik heb er ook een hoop net niet geraakt zeg maar. En Jeroen helemaal geen een... mazzelaar! Gelukkig blijft het bij een paar vogels en honderden insecten ;-).
Op de stukken dat Jeroen rijdt heb ik uitgebreid gelezen over Uluru en de andere mooie plekken in Central Australia, om te bepalen wat de volgende stappen kunnen zijn. We blijven in ieder geval 2 nachten op Ayers Rock Resort en gaan eerst uitgebreid genieten van de grootste monoliet op aarde. We hebben besloten dat we daarna naar Kings Canyon willen rijden en over de Mereenie Loop (een 4WD weg) door de West McDonell Ranges rijden naar Alice Springs. Nu maar duimen dat die weg niet is afgesloten, zoals bij ons vorige plan naar Lake Eyre!
Tegen half 5 reden we dan eindelijk in de buurt van Uluru en terwijl op de achtergrond the Plain White T's speelden, zag ik hem ineens uit het niets opdoemen! Uluru.. ik werd helemaal enthousiast en begon gelijk harder te rijden! Wat is hij prachtig en wat ben ik gelukkig dat ik hem in het echt mag zien. Hij is echt waanzinnig groot en knalrood. We reden nog door allerlei heuvels, dus hij verdween elke keer weer, maar zodra hij weer in beeld kwam kwijnde ik gewoon weg. Hij is nog mooier dan ik me had voorgesteld en dus absoluut het omrijden van 4000 kilometer waard!
20 kilometer voor Uluru ligt Yulara, het ‘dorp' waar alle mogelijke slaapfaciliteiten zijn gevestigd; van 5-sterrenhotel tot aan de camping. Alles is hier mogelijk. In het nationale park mag je natuurlijk niet overnachten. We hebben een campingplaatsje ingecheckt en direct een tour geboekt bij Anangu-tours. De Anangu zijn de aborginals van deze omgeving en we krijgen dus een tour onder leiding van een aboriginal morgenavond! Ik ben heel erg benieuwd. We hebben al een paar foto's van de dichtstbijzijnde uitkijkpunt gemaakt, zodat jullie vast kunnen bekijken waar we nu zitten :).
Het is echt geweldig hier! Rood zand en erg warm (overdag 34 graden en 's nachts 22 graden). Gelukkig zijn de vliegen in Coober Pedy gebleven, voor het grootste gedeelte dan! Wel zitten hier dingo's... maar die hebben we nog niet gezien. Ow en onderweg hebben we ook een wilde baardagaam gezien! Dat was echt te schattig :)
Tot morgen als we Uluru van dichtbij hebben mee gemaakt!

Liefs, xx

PS mijn hand is niet meer opgezwollen en nu hebben mijn voeten het over genomen haha (maar dan van de warmte).