Bzzzz!!!

Wat een dag vandaag! In totaal hebben we 530 kilometer gereden door de outback!
Van Port Augusta naar Coober Pedy, waar we nu zijn midden tussen de vliegen. Het is echt om gek van te worden! Ons aangepaste plan om naar Lake Eyre te rijden kon helaas niet doorgaan, omdat een belangrijke weg die wij wilden nemen, is afgesloten. Het heeft ook hier nogal veel geregend en daardoor zijn onverharde wegen soms onbegaanbaar geworden. Gerry waarschuwde ons hierover, dus dat is wel heel jammer. We zouden ook langs zijn werkplek gaan, de mijnen in de buurt van Roxby Downs, en dan had hij daar een rondleiding gegeven. Helaas gaat dit dus niet door. Terug naar ons originele plan; doorrijden naar Coober Pedy. Mijn vriendinnen weten, als ze goed hebben opgelet tijdens het vrijgezellenfeest, wat Coober Pedy voor plek is. Deze plek is erg bijzonder, omdat 60% van de bevolking hier onder de grond leeft. Coober Pedy staat bekend om zijn opaalmijnen die tot op de dag van vandaag nog steeds worden gegraven. In oude mijnen trekken vervolgens de mensen om daar te wonen.
Toen we vertrokken van de camping in Port Augusta hebben we eerst Apollo gebeld, vanwege het feit dat onze gaskabel kapot is en we dus niet kunnen koken en we er gisteren achter kwamen dat we alleen een 1-persoonsdeken hebben gekregen. De jongen van Apollo vond het heel erg; het blijkt dat we zelfs 2 slaapzakken hadden moeten krijgen! Als we in Alice Springs komen kunnen we daar alsnog 2 slaapzakken ophalen. In Port Augusta zijn we op zoek gegaan naar een winkel waar we een nieuwe kabel kunnen kopen en gelukkig de tweede winkel had hem! Nog gauw naar de apotheek, want mijn hand begint ondertussen vormen aan te nemen.... Hihi. Daar heb ik een zalf gekregen die ik maximaal 7 dagen mag gebruiken. Zal wel pittig spul zijn! Ik heb me de rest van de dag ingespoten met insecten-repellant in de hoop dat die alle prikinsecten weg zal houden. Aan het eind van de dag kom ik er overigens achter dat dit niet het geval is, want ik hoef echt maar 1 cm2 over te slaan en ze weten me te vinden hoor!
Om 11.00 uur begon onze eerste echte roadtrip door de outback van Australië en ik kan eigenlijk niet geloven wat ik allemaal heb gezien! Overal waar we keken; rood zand en hele groene struiken en bomen... en dat voor honderden kilometers lang. Het verbaast me hoe groen het hier is; aan het einde van de zomer zou je dat toch niet verwachten?! Later hoorden we van de eigenaar van de camping waar we nu verblijven dat allemaal te maken heeft met al die regen die Australië heeft gehad de afgelopen maanden. Normaal gesproken is het in de winter niet eens zo groen! Zo vertelde hij. Op de eerste rest area viel ons op dat we werden gestalkt door vliegen; die hadden we nog niet eerder gezien. Tot op heden is het vrij rustig geweest in insectenland, op uitzondering van die ene muggenbult na. Maar dit was niet te doen! We liepen een klein stukje en op Jeroen zijn rug telde ik er zo een stuk of 7! De beestjes die om zijn hoofd rond vlogen niet mee gerekend. Woest met onze armen om ons heen zwaaiend, zijn we gauw de auto ingestapt. In Woomera, de eerste betekenisvolle stad na Port Augusta, zijn we even uitgestapt, omdat Gerry ons dat had geadviseerd. Woomera is schijnbaar de grootste, op land gehouden, raketlanceerbasis ter wereld. In de jaren 50 en 60 werden hier proeven gedaan door de Britten met atoombommen, kernwapens en ander geschut. Een aantal raketten zijn vanaf hier de lucht in gegaan om satellieten af te leveren die tot op de dag van vandaag nog steeds om de aarde cirkelen. We hebben wat foto's gemaakt van oude vliegtuigen, raketten en bommen en zijn gauw verder gegaan, want ook hier werden we achterna gezeten door vliegen.
Na ongeveer 200 kilometer ben ik eindelijk ook achter het stuur gestapt van onze coole 4WD- Toyota! Het was wel even wennen hoor! Ik moest links rijden en toen ik naar links wilde om de bocht om te gaan, deed ik mijn ruitenwissers aan en zat ik met mijn rechterhand in de deur.... Haha! Uiteindelijk ben ik wel gewend hoor! Ik heb ongeveer 235 kilometer gereden toen ik er wel weer even klaar mee was. Het is behoorlijk opletten, omdat het vee daar gewoon graast en over de weg kan lopen. Zo kunnen er ook kangaroes de weg op springen. Ik heb ze nog niet gezien helaas. Wel een aantal koeien en een stuk of 8 emoes! Jeroen zag ze niet, want hij reed op dat moment. Ook is het oppassen geblazen voor de road trains die hier rijden; dat zijn enorme vrachtwagens met 2 of 3 opleggers die gewoon keihard doorrijden, wat ze ook tegenkomen. Wanneer het een beetje waait moet je dus goed je stuur vasthouden als er eentje passeert. Aan de kant van de weg hebben we een heleboel dode dieren gezien waarvan zeker 3 grote koeien. Ik mag hopen dat de road trains deze dieren hebben geschept, want je houdt geen auto over! Onderweg trouwens nog een behoorlijke crash tussen 2 auto's gezien! Die hadden elkaar frontaal, weliswaar aan de zijkant, geraakt. Het is ook niet zo raar; de snelweg, waar je 110 mag, bestaat uit 2 rijstroken... een voor elke rijrichting.. en dat zonder tussenberm of vangrail of wat dan ook!
Het klopt wat mensen zeggen; je kan soms uren rijden zonder dat je iemand tegenkomt. En als je dan iemand tegenkomt, dan zwaaien ze allemaal even kort naar je. Dus dat doe ik dan ook maar terug :).
Rond 18.00 zijn we in Coober Pedy aangekomen. Om 19.30 uur begon de opaalmijnentour, dus we moesten opschieten met koken en eten. Maar jemig, wat een hoop vliegen hier weer zeg! Zodra we de receptie inlopen zien we mogelijkheden om netten te kopen om over je pet heen te doen, zodat je gezicht wordt afgeschermd. We hebben geen moment getwijfeld en direct 2 van die dingen aangeschaft! Hup onze petten op, netten om en snel eten koken in een met gaas omgeven ruimte waar nog steeds 300 vliegen rondvliegen... Mensen die mij een beetje kennen denken nu waarschijnlijk dat ik de hele camping heb gezien en heb rondgerend en dat ik heel Coober Pedy bij elkaar heb geschreeuwd en dat valt echt mee hoor! Met dat net om mijn gezicht voel ik mij wel veilig, dus ik neem dat ding lekker mee naar Nederland voor juli/augustus haha!
Ondanks dat ik mezelf vandaag 3 keer heb gesprayd met insectenspul, ben ik tijdens de mijnentour gewoon nog 3 keer geprikt door iets... grr... Houdt het dan nooit op? Hopelijk worden deze bulten niet zo groot als die op mijn hand!
De opaalmijnentoer was heel interessant. Ik kan me heel goed voorstellen dat veel mensen hier failliet zijn gegaan of gok/drugs en/of alcoholverslavingen hebben, aangezien het zoeken naar opaal puur een kansspel is die je 9 van de 10 keer verliest. Hoe die mijnen werken, bewaren we voor thuis, want anders blijf ik schrijven! Morgenochtend gaan nog even zien hoe de mensen in Coober Pedy nu precies wonen, daar hebben we nu helaas geen tijd voor gehad.

Tot morgen!

x